เกียรติอย่างยิ่งที่ได้เป็นทหารปกป้องแผ่นดิน
หลัวอวี่ยืนอยู่ด้านข้างคอยดูและรับฟังทุกคำพูดและทุกการกระทำของเขา ราวกับว่ากำลังติดเชื้อจากหลินมู่อวี่ทีละน้อย
…
กลุ่มทหารรับจ้างขึ้นไปบนภูเขาซึ่งจัดแจงที่พักไว้แล้ว อย่างน้อยก็เพียงพอสำหรับกลุ่มคนจำนวนหนึ่ง ธงของกลุ่มทหารรับจ้างมังกรผงาดถูกปักด้านในกองบัญชาการ มันสะบัดพลิ้วไหวไปตามสายลมยามค่ำคืน
“ภูเขาลูกนี้ยังไม่มีชื่อ…” หลินมู่อวี่ครุ่นคิดขณะที่กล่าว
หลัวอวี่เผยยิ้มจางๆ “ภูเขาแห่งนี้ปกคลุมไปด้วยหน้าผา เป็นแห่งเดียวที่ยอดเขาสูงตระหง่านขึ้นไปบนชั้นนภา และมีลักษณะราวกับหัวมังกร หากเรียกมันว่า ‘ภูเขาหลงหยาน’ ล่ะ? ท่านมีความคิดเห็นอย่างไร?”
“ภูเขาหลงหยาน…ภูเขาหลงหยาน…” หลินมู่อวี่พูดซ้ำสองครั้ง ครุ่นคิดเกี่ยวกับหลงหยานทหารเหรียญทองแห่งสำนักอัศวิน เขาใช้ชีวิตไล่ตามชื่อเสียงและโชคลาภ ก่อนจะถูกเจียงเฟิงลี่สังหาร กระนั้นชื่อหุบเขาหลงหยานก็ไม่แย่นัก และถือว่าเป็นอนุสรณ์ถึงนักเดินทางนิรนามผู้นั้น “อืม เช่นนั้นพาช่างฝีมือมาในวันรุ่งขึ้นเพื่อสลักคำว่าภูเขาหลงหยานไว้ที่ผนังหน้าผา และภูเขาจะกลายเป็นของกลุ่มทหารรับจ้างมังกรผงาดนับจากนี้!”
“ขอรับ!”
“จริงสิ ส่งคนไปยังเมืองหลันเยี่ยนเพื่อคัดเลือกคนที่มีคุณธรรมอันดีเพื่อเข้าร่วมกลุ่มทหารรับจ้างมังกรผงาด และให้เบี้ยเลี้ยงที่เพียงพอสำหรับพวกเขาในแต่ละทุกเดือน อีกทั้งให้มีการฝึกหนักทุกวัน ไม่ว่าจะฝึกขี่ม้า ย
