ผงาดก็พุ่งเข้ามาด้วยหอกพร้อมชี้ใบดาบใส่ “เจ้าทำตัวลึกลับเพื่อสิ่งใด! ถ้าแข็งแกร่งพอก็มาสู้กับข้าสักสามร้อยหน!”
หลินมู่อวี่รีบกล่าวอย่างรวดเร็ว “เงียบ! แล้วกลับไปซะ!”
“ขอรับท่านผู้นำ…”
เขาเดินออกมาด้วยใบหน้าบึ้งตึง นี่เป็นผลจากการโจมตีของหลินมู่อวี่ ผู้คนเหล่านี้จำเป็นต้องสูญเสียความทระนงตน มิเช่นจะไม่สามารถกลายเป็นทหารได้อย่างแท้จริง
หลินมู่อวี่ประสานมือและกล่าวว่า “อืม พวกเขาเป็นทหารรับจ้างมังกรผงาด…ขอบคุณท่านนายพล แล้วข้าจะขอบคุณท่านแม่ทัพเฟิงเป็นการส่วนตัวเมื่อกลับไป เยี่ยงนั้นข้าขอตัว ขอบคุณทุกท่านมาก…ต่อไปภูเขาแห่งนี้จะถูกปกครองโดยกลุ่มทหารรับจ้างมังกรผงาด”
“เอาล่ะ เช่นนั้นพวกเราเองก็ต้องขอตัว”
“ขอบคุณมาก”
จากนั้นทหารอวี้หลินทั้งห้าร้อยนายก็ถอยทัพลงจากภูเขาตามคำสั่ง ทำให้เหล่าทหารรับจ้างอันธพาลต่างตกตะลึง เมื่อหลินมู่อวี่หันมาเห็นก็หัวเราะออกมา “อย่าอิจฉาพวกเขาเลย สักวันหนึ่งพวกเจ้าก็เป็นเช่นนั้นได้ และอาจแข็งแกร่งกว่าอีกด้วย!”
“ขอรับท่านผู้นำ…”
เหล่าทหารรับจ้างมังกรผงาดประสานมือรับ ในขณะนี้แววตาของพวกเขาที่มองไปยังหลินมู่อวี่ไม่เพียงเต็มไปด้วยความหวาดกลัว ทว่าด้วยความเคารพอีกด้วย! นี่เป็นกระบวนความคิดของบุคคลทั่วไป…ใครกันจะอยากใช้ชีวิตในฐานะนักเลงไปตลอด? หากเป็นไปได้พวกเขาทุกคนต่างก็อยากสวมใส่ชุดเกราะแพรวพราวของทหารรักษาพระองค์ การรับใช้แผ่นดินและเป็นที่เคารพรัก ต่างก็นับเป็น
