ล้ว!”
“ฮ่าๆ”
เป็นเวลาบ่ายแล้วเมื่อทั้งหมดเดินทางมาถึงเมืองหลันเยี่ยน เว่ยโฉวได้นำกองทหารองครักษ์อินทรีกลับขึ้นเขาไป ขณะที่หลินมู่อวี่ควบม้าเข้าเมืองไปลำพัง กระทั่งถึงสมาพันธ์ทหารรับจ้างในเวลาถัดมา…ณ ที่นั่น นักรบหลายคนจากโรงเตี๊ยมเข้ามาหางานทำทั้งที่ตัวเหม็นสาบเหล้าคละคลุ้ง รวมไปถึงกับเหล่าคุณชายทั้งหลายที่เดินผ่านไปมาด้วยสีหน้าอันเย่อหยิ่ง
หลินมู่อวี่ที่เดินเข้าไปพร้อมชุดศึกดึงดูดความสนใจผู้คนบริเวณนั้นเป็นอย่างดี กระทั่งเจ้าหน้าที่สมาพันธ์ทหารรับจ้างหน้าตาคล้ายลิงเดินเข้ามาทัก “นายท่าน ข้าสงสัยนักว่าท่านมีธุระอันใดถึงได้มาสมาพันธ์ทหารรับจ้างแห่งนี้? ท่านมาเพื่อปกป้อง…ฆ่าหรือปล้น?”
หลินมู่อวี่ตอบอย่างอ่อนโยน “ข้าไม่ได้มาหาเรื่องใครทั้งสิ้น ข้าเพียงต้องการถามว่ามีสมาชิกกลุ่มมังกรผงาดอยู่ที่นี่บ้างหรือไม่?”
“งั้นรึ?”
“มีอยู่หนึ่งคน…ฮ่าๆๆ ไอ้สมาชิกมังกรผงาดหน้าโง่ ออกมาได้แล้วมีคนถามหาเจ้า!”
ทันใดนั้นผู้ชายเคราหนาคนที่นั่งอยู่มุมหนึ่งของร้านก็ลุกขึ้นวางแก้วไวน์ ก่อนจะหยิบขวานศึกบนโต๊ะและหัวเราะลั่น “ใครตามหาข้า? เผยตัวมา!”
เหรียญตราทหารรับจ้างที่ติดอยู่บนอกเป็นเหรียญของกลุ่มมังกรผงาดที่ออกแบบโดยหลัวอวี่ไม่ผิดแน่ ด้านหน้าเป็นรูปมังกรและข้างหลังสลักด้วยตัวอักษรจีนสามตัวว่า ‘กลุ่มมังกรผงาด’
ชายร่างยักษ์เมามายแกว่งขวานไปมาขณะเดินไปหาหลินมู่อวี่ เขายกคิ้วขึ้นข้างหนึ่งแล้วเอ่ยขึ้น “เจ้าเป็
