ินเสียชีวิตบางส่วนจากศึกครานี้ ดังนั้นจีหยางจึงแต่งตั้งทหารขึ้นมาใหม่ เหล่าทหารเหรียญเงินทั้งหมดมารวมตัวกันที่แห่งนี้ และมีคนอีกกว่ายี่สิบคนในโถงหลัก ทันทีที่หลินมู่อวี่มาถึงโถงหลัก เหล่าทหารเหรียญทองและเหรียญเงินประสานมือกล่าวด้วยความเคารพว่า “ท่านหลินหยานมาแล้ว!”
หลินมู่อวี่ประสานมือรับก่อนนั่งลงที่เก้าอี้ใกล้จีหยางซึ่งจัดไว้ให้เขา
จีหยางกล่าวด้วยรอยยิ้ม “หลินหยาน ในที่สุดเจ้าก็มา! ช่วงนี้การฝึกตนเป็นอย่างไรบ้าง?”
“ยังไม่สามารถเลื่อนขั้นได้ขอรับ”
“ฮ่าๆ อดทนไว้ มิจำเป็นต้องกังวล”
“ขอบคุณที่ถามไถ่ขอรับท่านราชทูตใหญ่”
“ดื่มสิ เจ้าไม่ได้รับอนุญาตให้ออกไปหากไม่เมา”
“ขอรับ!”
ทุกคนต่างดื่มให้พรแก่กัน และหลินมู่อวี่เป็นผู้ที่ได้รับมากที่สุด จากนั้นหลี่เฉียนซุนพลันปรบมือเรียกสาวๆ ออกมาเต้นระบำในโถงหลัก ซึ่งล้วนเป็นเหล่าสาวงาม อีกทั้งยังสาวใช้ส่วนตัวของราชทูตใหญ่จีหยางอีกด้วย
แม้ว่าจีหยางจะมีอายุมาก ทว่าก็ยังคงชื่นชอบสาวงามอยู่ จีหยางผู้เดียวก็มีสาวใช้กว่าสามสิบนางแล้ว ดังนั้นจึงเดาได้อย่างง่ายดายว่าเขาเป็นคนฟุ่มเฟือยมากเพียงใด
หญิงสาวเหล่านี้เพียงสวมใส่ชุดน้อยชิ้นเพื่อปกปิดพื้นที่สงวนเท่านั้น หลังจากเต้นระบำเสร็จก็แยกย้ายกันไปยกแก้วอวยพรกับทหารทั้งหลาย สาวใช้นางหนึ่งในชุดสีชมพูคุกเข่าลงข้างๆ หลินมู่อวี่ก่อนจะยกจอกสุราขึ้นพร้อมพูดว่า “ท่านหลินหยาน ดื่มอีกสักหน่อยสิเจ้าคะ…”
พูดจบเธอก็แสร้งเ
