เมื่ออาทิตย์ลับขอบฟ้า ม่านราตรีคล้อยต่ำลง
หลินมู่อวี่และหลัวอวี่ควบม้าลงจากภูเขาอย่างเชื่องช้า ห่างออกไปมีหมู่บ้านซึ่งจุดโคมไฟสว่างไสวไปทั่วบริเวณ ทว่าบริเวณใกล้เคียงนั้นเงียบสงบ
หลินมู่อวี่คว้าบังเหียนและกล่าวว่า “ท่านหลัวอวี่ การลอบโจมตีองค์หญิงถังเสี่ยวซีและการลอบเข้าค่ายองครักษ์อวี้หลินเพื่อโจมตีองค์หญิงฉินอิน สำนักอัศวินมีส่วนเกี่ยวข้องกับทั้งสองเหตุการณ์หรือไม่?”
หลัวอวี่ตกตะลึงเล็กน้อย “ท่านหลินหยาน…เหตุใดจู่ๆ จึงถามเรื่องนี้?”
“เพราะข้ามาก็เพื่อการนี้…” หลินมู่อวี่เผยยิ้มเล็กน้อย “ท่านหลัวอวี่เชื่อจริงๆ หรือว่าข้าเป็นเพียงหลินหยานผู้ไร้ชื่อเสียงเรียงนาม?”
“แล้วท่าน…เป็นใครกัน?” หลัวอวี่หยุดม้าและถามขึ้น
หลินมู่อวี่เผยยิ้มขณะที่ผายฝ่ามือออกพร้อมเรียกวิญญาณยุทธ์น้ำเต้า ทันใดนั้นวิญญาณยุทธ์ก็ปรากฏขึ้นและเปล่งประกายในยามค่ำคืน “นี่คือวิญญาณยุทธ์น้ำเต้าระดับสิบ ซึ่งมิได้ด้อยไปกว่าพันธะเทวาระดับหนึ่งเลย ท่านเดาได้หรือไม่ว่าข้าเป็นใคร?”
ดวงตาหลัวอวี่เบิกกว้างด้วยความตกใจ “ล…หลินมู่อวี่? ท่านคือหลินมู่อวี่แห่งวิหารศักดิ์สิทธิ์ใช่หรือไม่?”
หลินมู่อวี่ยิ้มรับพร้อมประสานมือกล่าวว่า “ครูฝึกระดับดาวสีทองแห่งวิหารศักดิ์สิทธิ์ และหลินมู่อวี่แห่งองครักษ์อวี้หลินทำความเคารพต่อท่านหลัวอวี่ขอรับ?”
หลัวอวี่อดไม่ได้ที่จะหัวเราะ “คิดไว้แล้วเชียว…เหตุใดทหารรับจ้างพเนจรจึงมีรัศมีพลังและท่าทางสง่าง
