เขาปฏิบัติตัวเยี่ยงทหารรับจ้างอย่างนั้นหรือ? พวกเขาแทบไม่แตกต่างจากโจรกระจอกเลย แล้วท่านยังต้องการไปสถานที่แบบนั้นจริงๆ หรือ?”
หลัวอวี่รู้สึกหดหู่ “ละ…แล้วข้าต้องทำเยี่ยงไร ข้ายากจนแถมตัวคนเดียว ไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามื้อถัดไปจะตกถึงท้องเมื่อใด ความยากจนนั้นบั่นทอนความทะเยอทะยานของคนผู้หนึ่งจนหมดสิ้น…”
“แล้วเหตุใดท่านไม่สร้างด้วยตัวเองล่ะ?” หลินมู่อวี่กล่าวด้วยรอยยิ้ม
“สร้างด้วยตัวเองหรือ?” หลัวอวี่ตกตะลึง
หลินมู่อวี่พยักหน้า “ไปเมืองหลวงแล้วขึ้นทะเบียนกลุ่มทหารรับจ้างของท่านเอง ท่านหลัวอวี่สามารถเป็นทหารรับจ้างแห่งเมืองหลวงและสังหารโจรในคราบทหารรับจ้างเหล่านั้น”
“ทว่า…”
หลัวอวี่รู้สึกท้อแท้ขณะที่กล่าว “กฎระเบียบของทหารรับจ้างแห่งจักรวรรดินั้นเข้มงวดมาก เพียงจัดตั้งกลุ่มก็ต้องใช้เงินถึงหนึ่งหมื่นเหรียญทอง คนธรรมดาเยี่ยงข้ามิสามารถหาเงินจำนวนนั้นได้หรอก มิเช่นนั้นคงมีผู้คนมากมายเข้าร่วมทหารรับจ้างแล้ว”
“มิต้องกังวลไป ข้ามีเงิน”
หลินมู่อวี่ตบถุงสรรพสิ่งก่อนกล่าวด้วยรอยยิ้ม “เรื่องเงินไม่ใช่ปัญหา…ปัญหาอยู่ที่ท่านหลัวอวี่จะยินดีติดตามข้าและร่วมสร้างกองทัพด้วยกันหรือไม่?”
“ข้า…”
หลัวอวี่ตกตะลึงก่อนจะลงจากม้าทันที เขาพลันคุกเข่าหนึ่งข้างและประสานมือกล่าวว่า “ข้าน้อยหลัวอวี่ยินดีจะติดตามท่านหลินมู่อวี่ตราบเท่าที่ท่านไม่ละทิ้งข้า หลัวอวี่จะคอยรับใช้เคียงข้างท่านเสมอ!”
หลินมู่อวี่ลงจากม้าก่อนจะพย
