เมื่อดวงอาทิตย์โผล่พ้นขอบฟ้า หลินมู่อวี่ต้องรีบกลับไปที่กองบัญชาการของสำนักอัศวินให้เร็วที่สุด มิฉะนั้นหากถูกจับได้เขาคงจะไม่สามารถพูดอะไรได้…หลินมู่อวี่มั่นใจอย่างมากว่าจะไม่มีใครตรวจสอบเรื่องที่เขาส่งสาวใช้ทั้งสามออกไปเพราะอย่างไรจีหยางก็ยังต้องการความแข็งแกร่งของตน มิเช่นนั้นคงถูกจัดการตั้งแต่ตนลงมือฆ่าฉือไห่แล้วแน่นอน
ม้าวิ่งตรงไปยังกองบัญชาการอย่างไม่หยุดพัก ทว่าเมื่อมาถึงเนินเขาหลินมู่อวี่ก็สังเกตเห็นคนกลุ่มหนึ่งกำลังส่งเสียงดังโวยวายมาแต่ไกล เขาเร่งรุดเข้าไปก่อนจะพบภาพอันน่ากลัว…
รอบบริเวณป่าไม้แห้งกรังมีคนถูกแขวนคออยู่กับกิ่งไม้พร้อมกับลูกศรสองดอกปักอยู่ที่อกจนเลือดไหลเป็นทาง เสื้อรอบหน้าอกฉีกขาด ทั้งยังมีแร้งสองตัวเกาะอยู่บนไหล่คอยจิกกินเนื้อสด ร่างกายของชายผู้นั้นสั่นสะท้านด้วยความเจ็บปวดทุกครั้งที่ถูกนกแร้งรุมจิก
หลินมู่อวี่มองสำรวจรองเท้าอย่างละเอียดและพบว่ามีอักขระ ‘ความชอบธรรม’ เล็กๆ สลักอยู่ ซึ่งดูคุ้นตาอย่างมาก…นั่นคือหลัวอวี่!
“หลัวอวี่!”
หลินมู่อวี่เร่งควบม้าไปอย่างรวดเร็วก่อนจะจากหลังม้า ปล่อยฝ่ามือที่รวบรวมปราณยุทธ์ซัดแร้งออกไป หลินมู่อวี่ใช้วิญญาณยุทธ์น้ำเต้าสร้างเถาวัลย์ให้ยึดหลัวอวี่พลางชักกระบี่เหลียวหยวนออกมาจากฝักเพื่อตัดเชือก เถาวัลย์น้ำเต้าค่อยๆ นำหลัวอวี่ลงมาจากหน้าผา
“อะ…อั่ก…”
หลัวอวี่อ่อนแรงอย่างมาก เขาหรี่ตามองเห็นแสงแดดที่สาดส่องและใบหน้าโกรธเกรี้ย
