วของหลินมู่อวี่ราวกับมองเห็นความหวัง “ท่านหลินหยาน ท่าน…ท่านกลับมาแล้ว…”
“เกิดอะไรขึ้น?!”
หลินมู่อวี่มองไปรอบๆ อย่างเย็นชาพร้อมคำราม “เกิดอะไรขึ้นที่นี่?! ผู้ใดทำให้หลัวอวี่อยู่ในสภาพเช่นนี้?! บอกข้ามา!”
เหล่าทหารต่างพากันปิดปากเงียบ มีเพียงทหารเหรียญทองที่ถือดาบก้าวออกมาด้านหน้าก่อนเอ่ยเบาๆ “ท่านหลินหยาน ท่านราชทูตหลัวอวี่แอบขโมยเหรียญเพชรหนึ่งร้อยสี่สิบเหรียญจากภูเขาทางเหนือซึ่งเรื่องนี้ได้รับการยืนยันจากท่านราชฑูตใหญ่ เป็นเหตุให้ท่านหลัวอวี่ถูกยึดตำแหน่งและถูกขับไล่ออกจากสำนักขอรับ ท่านราชฑูตใหญ่ออกคำสั่งให้แขวนคอท่านหลัวอวี่บนหน้าผาให้แร้งจิกกิน ข้าขอแนะนำให้ท่านวางเขาลง เพราะมันคือการลงโทษทางวินัยและห้ามใครฝ่าฝืน…แม้จะเป็นท่านขอรับ”
เห็นได้ชัดว่าทหารเหรียญทองคนนี้อยู่ฝ่ายจีหยาง มิเช่นนั้นเขาคงไม่คิดเป็นศัตรูกับหลินมู่อวี่
หลินมู่อวี่มองหลัวอวี่ที่อ่อนแรงและเจ็บปวดอย่างแสนสาหัส เขาเป็นเพียงผู้เดียวในสำนักอัศวินที่มีจิตสำนึก ทว่าน่าเสียดายที่ต้องมาจบชีวิตลงด้วยชะตากรรมเช่นนี้ หากตริตรองดูแล้ว…เรื่องนี้เกี่ยวข้องกับหลินมู่อวี่ หากตนไม่พูดเรื่องการยักยอกเหรียญเพชรสองร้อยสี่สิบแปดเหรียญให้หลัวอวี่ฟัง เขาคงไม่ตกอยู่ในสภาพเช่นนี้
“ไม่…”
หลินมู่อวี่ส่ายหัวเบาๆ พร้อมถอดเสื้อคลุมออกมาห่มให้หลัวอวี่ พลันกล่าวกับทหารเหรียญทองผู้นั้น “ไม่ว่าอย่างไรข้าจะปกป้องหลัวอวี่! นี่คือสิ่งที่ข้าควรทำ
