น ถึงคราวท่านแล้ว” หลี่เฉียนซุนผายมือออกเป็นสัญญาณ
หลินมู่อวี่ก้าวไปด้านหน้าทันทีพร้อมกัดนิ้วกลางของตน ทว่ากัดไม่เข้า…หลินมู่อวี่จึงตัดสินใจหยิบกระบี่เหลียวหยวนออกมาเพื่อเฉือนนิ้วมือแล้วปล่อยให้เลือดไหลลงไปในสุรา
จากนั้นทหารเหรียญทองและทหารเหรียญเงินทุกคนก็หยดเลือดลงไปในสุรา
หลินมู่อวี่เห็นสิ่งนี้จึงแอบถอนหายใจหวังว่าโอสถเทพประสานจะได้ผล มิเช่นนั้นคนเหล่านี้…‘ให้ตายเถอะ! ทหารพวกนี้เข้าหอนางโลม กินและดื่มทุกสิ่งทุกอย่าง พวกมันอาจเป็นโรคไวรัสตับอักเสบบี ซิฟิลิส หนองใน โรคเอดส์และโรคอื่นๆ ก็ได้! ถ้าหากจะต้องดื่มเหล้านี้เข้าไปข้าคงติดโรคเฮงซวยนี้แน่ๆ!’
“ท่านราชทูตหลินหยาน โปรดดื่มหมดจอกขอรับ!” ทหารผู้ที่มีเคราเต็มหน้ายื่นจอกสุราผสมเลือดไปด้านหน้าหลินมู่อวี่และพูดด้วยท่าทางองอาจ
หลินมู่อวี่เงยหน้าขึ้นแล้วพบว่าหลี่เฉียนซุนและจีหยางกำลังมองมาทางเขา
“ลืมเสียเถิด คิดเสียว่ามันคือโชคชะตา…”
หลินมู่อวี่ยกจอกสุราขึ้นและดื่มมันลงไปขณะน้ำตาคลออยู่ที่เบ้าตา กลิ่นหอมและรสเผ็ดแล่นผ่านลำคอพลางทุบจอกสุราขณะกล่าว “สุราดี!”
จีหยางและหลี่เฉียนซุนดื่ม ‘สุราอาบยาพิษ’ พร้อมหัวเราะ ทว่าเขาคงดื่มยาแก้พิษลงไปก่อนหน้านั้นแล้ว มิฉะนั้นเขาจะไม่สามารถควบคุมหลี่เฉียนซุนได้
เมื่อผ่านไปหลายนาทีหลินมู่อวี่ก็รู้สึกแปลกๆ บริเวณหน้าท้อง เขารู้ทันทีว่านี่คือผลจากยาพิษ โอสถเทพประสานหมดฤทธิ์และไม่อาจต่อต้านยาพิษนี้อย่างนั้น
