นั่นฝึกฝนมนต์คาถาและหลี่เฉียนซุนก็เป็นหนึ่งในยอดฝีมือในการใช้มนต์คาถา เลือดของเขาเต็มไปด้วยพิษของแมลงชนิดหนึ่ง เมื่อดื่มมันเข้าไปเจ้าจะถูกวางยาและจะไม่มีอิสระใดๆ ข้าอยู่ในกองบัญชาการมาหลายปีและหลีกเลี่ยงคำปฏิญาณโลหิตมาตลอด เจ้า…เจ้าจะทำอย่างไรต่อไป?”
“มนต์คาถาหรือ…”
หลินมู่อวี่ครุ่นคิดชั่วครู่แล้วกล่าวด้วยรอยยิ้ม “ปล่อยวางเถอะ ข้ามิเป็นอะไร”
เมื่อพูดเช่นนั้นหลินมู่อวี่ก็มองไปยังถุงสรรพสิ่งพลางถอนหายใจ มันเป็นเรื่องดีที่เขายังคงมีโอสถเทพประสานอยู่สองขวด ตราบใดที่ดื่มมันร่างกายของเขาจะมีภูมิต้านทานเพิ่มขึ้น มันจึงไม่สำคัญหากดื่มยาพิษของแมลงเข้าไป ดังนั้นในขณะที่ทุกคนไม่ได้ให้ความสนใจ เขาก็จะแอบดื่มโอสถเทพประสานไปหนึ่งขวด
หลินมู่อวี่ภาคภูมิใจเล็กน้อยหลังจากดื่มมัน ‘เจ้ามีมนต์คาถา ทว่าข้ามีทักษะระดับเทพโอสถ ใครจะต้องกลัวใครกันแน่?’
ในยามบ่าย…ถังขนาดใหญ่ที่เต็มไปด้วยสุราวางอยู่บนแท่นสูงนอกกองบัญชาการ จีหยางยืนอยู่ด้านหน้าบรรดาราชทูต ทหารเหรียญทอง และทหารเหรียญโลหะ กำลังกล่าวคำปฏิญาณโลหิต จีหยางก้าวไปด้านหน้าพลางกัดนิ้วกลางแล้วหยดเลือดลงในถัง
หลี่เฉียนซุนมีสีหน้าสงสัย อยากยิ้มแต่ต้องกลั้นเอาไว้ เมื่อเขากัดนิ้วเลือดสีแดงเข้มก็หยดลงในสุรา ทว่าทหารเหรียญทองและทหารเหรียญโลหะไม่ได้สนใจ อาจเป็นเพราะพวกเขาได้รับตำแหน่งที่ต่ำเกินไปและไม่รู้ควมลับเกี่ยวกับทักษะมนต์คาถาของหลี่เฉียนซุน
“ท่านหลินหยา
