งหมื่นเหรียญทอง เขาทำสิ่งที่น่ารังเกียจเช่นนี้ในฐานะราชทูต หลินหยาน…จงตอบข้ามา ทำไมข้าถึงต้องไว้ชีวิตหลัวอวี่?”
ดวงตาของหลินมู่อวี่ฉายความแน่วแน่พร้อมมองไปยังจีหยาง อย่างไม่ยอมจำนนต่อปราณยุทธ์พลางกล่าว “โปรดบอกข้าเถิดท่านราชทูตใหญ่ ข้าต้องทำอย่างไรท่านถึงจะไว้ชีวิตหลัวอวี่? ข้าจะทำตามที่ท่านต้องการ!”
“เยี่ยมมาก!”
จีหยางหัวเราะเบาๆ และพูดว่า “ข้าจะไว้ชีวิตหลัวอวี่ ทว่าชีวิตของเจ้าจะต้องเป็นของข้าแทน เป็นอย่างไรเล่า?”
“ได้ขอรับ!” หลินมูอวี่กำหมัดแน่นและเริ่มสั่นเทาเล็กน้อย
“เยี่ยมมาก!”
จีหยางหัวเราะพลางกล่าว “คนผู้นี้จะประกาศว่าท่านหลินหยานจะได้รับการเลื่อนตำแหน่งอย่างเป็นทางการและเป็นหนึ่งในสองราชทูต เราจะเปิดแท่นบูชาในยามบ่ายและกล่าวคำปฏิญาณโลหิต!”
“คำปฏิญาณโลหิตหรือ?” หลินมู่อวี่ตกตะลึง
หลัวอวี่ที่นั่งอยู่ด้านข้างส่ายหัวอย่างช้าๆ “เหลียนเหยียน อย่า…”
“ไม่เป็นไร”
หลินมู่อวี่พยักหน้าและกล่าวอย่างชัดเจนว่า “ทุกอย่างจะเป็นไปตามความปรารถนาของท่านทูต”
“ดี!”
หลินมู่อวี่พยุงหลัวอวี่ไปด้านข้างพลางดึงขวดยารักษาบาดแผลออกมา หลัวอวี่เผยสีหน้าเจ็บปวดพลางเอ่ย “หลินหยาน เจ้าไม่ควรเห็นด้วยกับคำปฏิญาณโลหิตของพวกเขาเลยจริงๆ”
“เพราะเหตุใดเล่า?”
“เพราะว่า…” ลั่วอวี่เผยสีหน้าเจ็บปวดและพูดว่า “เมืองหลิงหนานเป็นดินแดนวีรบุรุษ จีหยางมาเมืองนี้และนับถือนิกายในเมืองหลิงหนานที่เรียกว่า ‘นิกายหมอผี’ ผู้คนที่
