มองจากระยะไกลบัลลังก์ของท่านราชฑูตใหญ่ถูกย้ายออกมาด้านนอกรายล้อมไปด้วยทหารชำนาญการระดับสูง จีหยางหรี่ตามองหลินมู่อวี่จากบนบัลลังก์โดยมีหลี่เฉียนซุนนั่งอยู่ด้านข้างมองทั้งคู่ด้วยรอยยิ้มอันเย็นชา
“ข้ากำลังรออยู่เชียว!”
หลินมู่อวี่พยุงหลัวอวี่ลงจากหลังม้าแล้วเดินเข้าไปอย่างช้าๆ ก่อนจะวางหลัวอวี่นั่งลงแล้วพูดด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาพร้อมประสานมือทำความเคารพ “ท่านราชทูตใหญ่ขอรับ…หลินหยานขอให้ท่านไว้ชีวิตหลัวอวี่ได้ไหมขอรับ?”
“เช่นนั้นรึ?”
จีหยางลืมตามองหลินมู่อวี่ด้วยรอยยิ้มเย็นชา ดวงตาคู่นั้นคล้ายกับว่ามันสามารถมองทะลุร่างเขาได้ทำให้หลินมู่อวี่ไม่สามารถหยุดหัวใจให้สั่นได้ ไม่…จีหยางแข็งแกร่งกว่าเขาดังนั้นจึงไม่สามารถปล่อยทักษะชีพจรวิญญาณและทำให้จิตใจสงบลงได้ในทันที หลินมู่อวี่กล่าวต่อขณะประสานมือ “ผู้ใต้บังคับบัญชาและหลัวอวี่เป็นสหายที่ดีต่อกัน เนื่องจากหลัวอวี่ทำผิดพลาดไปแล้ว ผู้ใต้บังคับบัญชาขอแบกรับมันไว้ ข้าขอให้ท่านราชฑูตใหญ่ถอนตำสั่งและไว้ชีวิตหลัวอวี่ด้วยเถิด?”
“ไว้ชีวิตหลัวอวี่อย่างนั้นหรือ?”
ทันใดนั้นจีหยางก็ตบฝ่ามือบนโต๊ะและโต๊ะตัวนั้นพลันกลายเป็นเศษเล็กเศษน้อย ใบหน้าเต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยวขณะยืนขึ้นพร้อมปราณยุทธ์แข็งแกร่งไหลเวียนอยู่รอบๆ ร่างกาย ปราณยุทธ์นี้แข็งแกร่งกว่าหลินมูอวี่มาก มันคือขอบเขตนภาขั้นที่สอง! จีหยางกล่าวอย่างเย็นชาโดยไม่ปิดบังความโกรธ “หลัวอวี่ขโมยหนึ่งแสนหนึ่
