“อ…อึก…”
เจียงเฟิงลี่จับกระบี่เหลียวหยวนก่อนที่เลือดสดๆ จากหน้าอกจะไหลอาบคมดาบ ทว่าก็ระเหยไปอย่างรวดเร็ว เขาเงยหน้าขึ้นมองหลินมู่อวี่อย่างไม่เต็มใจพร้อมกล่าวด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ “น…นี่มันพลังอะไรกัน….เจ้าทำลายดาบวายุคลั่งของข้าได้อย่างง่ายดายเพียงนี้เลยหรือ?”
หลินมู่อวี่มิได้พูดสิ่งใด เขาหมุนกระบี่อย่างช้าๆ จนทำให้เจียงเฟิงลี่ร้องครวญครางอย่างน่าเวทนาก่อนจะค่อยๆ หมดลมหายใจ
‘พลั่ก!’
ร่างไร้วิญญาณของเจียงเฟิงลี่ล้มลงกับพื้นอย่างแรงจนฝุ่นตลบ การตายของเขาถือว่าเป็นจุดจบของกลุ่มทหารรับจ้างเทียนจิงบนผืนแผ่นดินนี้
“เจียงเฟิงลี่ตายแล้ว พวกเจ้ายังไม่ยอมจำนนอีกงั้นรึ?!”
หลัวอวี่ควบมาเข้ามาในจัตุรัสก่อนจะตะโกนเสียงดังลั่น ทันใดนั้นเหล่าทหารรับจ้างต่างทิ้งอาวุธและยอมจำนน กระนั้นก็ไม่สามารถนับว่าเป็นชัยชนะที่สมบูรณ์แบบสำหรับสำนักอัศวิน เนื่องจากทหารเหรียญทองและเหรียญเงินเสียชีวิตไปหลายนาย มันจึงกลายเป็นชัยชนะอันขมขื่น
“โอ้…”
ประตูสีทองอันวิจิตรงดงามถูกเปิดออก หลัวอวี่จับประตูก่อนจะมองไปที่ผู้อยู่ด้านหลังพร้อมกล่าวด้วยรอยยิ้ม “ท่านหลินหยาน ไม่มาดูสมบัติที่เจียงเฟิงลี่รวบรวมมาทั้งชีวิตด้วยกันหรือ?”
“ขอรับ”
หลินมู่อวี่ใจเต้นเร็วผิดจังหวะก่อนจะเดินเข้าไปพร้อมหลัวอวี่ โดยมีทหารฝึกหัดถือคบเพลิงอยู่ด้านหน้า ถ้ำนี้ลึกมากและมีกลิ่นตะไคร่น้ำ ทว่าเมื่อเปิดประตูบานที่สองด้วยกุญแจจากร่างเจียงเฟิงลี่ แสงสีท
