องเปล่งประกายพลันปรากฏขึ้นตรงหน้า จวนทองคำมิได้ใหญ่โตนักซึ่งมีขนาดราวๆ ห้าสิบตารางเมตร ทว่า…กลับมีทองอยู่มากมาย เหรียญทองส่องแสงเรืองรองภายใต้แสงสว่างจากคบเพลิง
หลัวอวี่ตกใจเล็กน้อย ก่อนจะเดินไปด้านหน้าและหยิบหีบใบหนึ่งซึ่งบรรจุเหรียญทองเอาไว้เต็ม มีบางส่วนตกลงพื้นขณะที่หลัวอวี่กล่าว “แต่ละหีบคงบรรจุเหรียญทองอย่างน้อยๆ ก็หนึ่งพันเหรียญ! จ…เจียงเฟิงลี่คงลาดตระเวนอย่างหนักมาตลอดหลายปีจนรวบรวมเหรียญทองมาได้ถึงหนึ่งร้อยหีบ!!”
หลินมู่อวี่แอบยิ้ม เหรียญทองหนึ่งร้อยหีบมีค่าเท่ากับหนึ่งแสนเหรียญทอง ทว่าในถุงสรรพสิ่งของเขามีเหรียญทองมากถึงสามแสนแปดหมื่นเหรียญทอง! เมื่อเทียบกันแล้ว…หลินมู่อวี่นั้นร่ำรวยกว่าอีก!
“ท่านราชทูต ดูนั่น!”
ทหารฝึกหัดถือหีบโลหะที่ตกแต่งด้วยสีทองอย่างงดงาม เมื่อเปิดออกก็พบว่ามันเต็มไปด้วยเหรียญเพชรซึ่งเปล่งประกายเจิดจ้า
“มีเหรียญเพชรอยู่ที่นี่จริงๆ!” หลัวอวี่กล่าวอย่างตื่นตกใจ
หลินมู่อวี่ขมวดคิ้วและกล่าวว่า “ที่นี่มีเหรียญเพชรอย่างน้อยสองร้อยเหรียญ ดูเหมือนว่าเจียงเฟิงลี่จะขโมยของดีมาทีเดียว”
หลัวอวี่พยักหน้าก่อนจะออกคำสั่ง “ปิดผนึกหีบเหรียญเพชรและนำกลับไปกองบัญชาการ”
“ช้าก่อน”
มุมปากหลินมู่อวี่ยกขึ้นก่อนจะเผยยิ้มชั่วร้าย “หลัวอวี่…ท่านวางแผนจะนำเหรียญเพชรทั้งหมดกลับกองบัญชาการอย่างนั้นรึ? มิใช่ว่าสิ่งนี้จะเป็นการทำให้ราชทูตใหญ่จีหยางเหิมเกริมมากยิ่งขึ้นหรือ?”
หลัวอวี
