่ตกตะลึง “หลินหยาน…เจ้าหมายความว่าอย่างไร?”
“เราควรเก็บมันไว้เอง” หลินมู่อวี่พลันหันมองทหารฝึกหัดพร้อมปล่อยจิตสังหาร พวกเขาไม่สามารถให้คนนอกรับรู้ถึงเรื่องนี้ได้
หลัวอวี่โบกมือปรามพร้อมกล่าวว่า “มิต้องเป็นกังวล เขาเป็นทหารคนสนิทของข้าและจะไม่สร้างปัญหาใดๆ ให้ ทว่าหลินหยาน…เราจะแอบเก็บเหรียญเพชรเหล่านี้ไปจริงๆ หรือ?”
“ก็ใช่น่ะสิ!”
หลินมู่อวี่กล่าวด้วยสายตาแน่วแน่ “หากเรามอบสิ่งนี้ให้จีหยาง เขาคงใช้มันทั้งหมดไปกับกองทัพเป็นแน่ และเมื่อสำนักอัศวินทรงพลังมากขึ้น อาจกลายเป็นฝันร้ายสำหรับชาวเมือง ท่านเองก็เห็นมิใช่หรือว่าสำนักอัศวินปฏิบัติต่อชาวเมืองอย่างไร”
หลัวอวี่กัดฟันพูด “เอาล่ะ เราจะแบ่งเหรียญเพชรเหล่านี้กันคนละครึ่ง ตกลงไหม?”
“ตกลง!”
จากนั้นพวกเขาก็ลงมือกันอย่างรวดเร็ว มีเหรียญเพชรทั้งหมดสองร้อยยี่สิบแปดเหรียญ หลัวอวี่นำเหรียญใส่ถุงผ้าแล้วซุกไว้ที่หน้าอก ส่วนหลินมู่อวี่โยนเหรียญเพชรหนึ่งร้อยสิบสี่เหรียญเข้าถุงสรรพสิ่งก่อนจะยัดไว้ที่แขนเสื้อ แม้แต่หลัวอวี่ก็ไม่ทราบว่าเขาซ่อนมันไว้ที่ใด
“ท่านขอรับ ที่นี่มีอาวุธด้วย!” ทหารฝึกหัดร้องเรียกทั้งคู่
ภายใต้แสงของคบเพลิง พวกเขาพบอาวุธอยู่ด้านหลังหีบเหรียญทอง พวกมันมีแสงเปล่งประกายอยู่รอบๆ ขณะที่สัตว์วิญญาณแผดเสียงคำราม หลินมู่อวี่เป็นผู้เชี่ยวชาญด้านอาวุธจึงเดินไปหยิบขึ้นมาตรวจสอบก่อนจะพูดว่า “นี่เป็นอาวุธระดับภูตขั้นสาม ไม่เลวเลย…นอกจากนี้
