ยังมีทวนระดับนิลขั้นสี่ซึ่งเป็นอาวุธที่ดีที่สุดในกองนี้”
หลัวอวี่ยิ้มดีใจราวกับเจอขุมสมบัติ “อาวุธระดับต่ำสุดของที่นี่กลับเป็นอาวุธระดับยิ่งยวด ฮ่าๆๆ…เจ้าโง่เจียงเฟิงลี่ไม่ยอมใช้อาวุธที่ยอดเยี่ยมเหล่านี้ ไม่แปลกใจเลยที่ทหารรับจ้างเทียนจิงจึงถูกเราจัดการได้อย่างง่ายดาย”
หลินมู่อวี่กล่าวเสียงแผ่วเบา “บางทีเจียงเฟิงลี่อาจมองอาวุธเหล่านี้เป็นทรัพย์สมบัติ แทนที่จะเป็นสิ่งของในการสังหารผู้คน”
“อืม…แล้วเราควรจัดการพวกมันอย่างไรดี?”
“เราจะมอบให้กองบัญชาการ…อาวุธเหล่านี้มิได้ยอดเยี่ยมถึงเพียงนั้น”
“อา…” หลัวอวี่ลังเลเล็กน้อย เขาทราบว่าหลินมู่อวี่เป็นปรมาจารย์หลอมอาวุธและมิได้สนใจอาวุธเหล่านี้ เพียงแต่หลัวอวี่รู้สึกเสียดายอาวุธตรงหน้า ทว่าก็ไม่มีทางเลือกอื่น…อาวุธเหล่านี้สังเกตเห็นได้ง่ายซึ่งไม่เหมือนเหรียญเพชร หากจีหยางรู้ว่าพวกเขาแอบเก็บบางส่วนไว้…หลัวอวี่แทบไม่อยากนึกถึงผลตามมาเลย
ไม่นานเหล่าทหารและทหารฝึกหัดก็เข้ามาช่วยกันขนเหรียญทองและอาวุธออกไป หลินมู่อวี่และหลัวอวี่เดินออกมาพร้อมกับมองไปที่พื้นอย่างเงียบๆ
แม้จะมีผู้เสียชีวิตมากมาย ทว่าคนของสำนักอัศวินยังคงร่าเริงเป็นปกติ ราวกับว่าความตายของผู้ที่ต่อสู้เคียงข้างพวกเขามิได้มีความสำคัญอันใด
หลังอาทิตย์อัสดงก็เหลือทหารคอยเฝ้าอยู่ที่ภูเขาทางเหนือเพียงสองร้อยนาย ส่วนที่เหลือกว่าพันนายช่วยกันลำเลียงสิ่งของและเชลยศึกกลับกองบัญชาการ คบเพลิงจำน
