กลางดึก…หลินมู่อวี่เก็บกระบี่เข้าฝัก ใช้ผ้าคลุมพันมือแล้วชกก้อนหินระบายความอัดอั้นในใจก่อนจะกลับไปพักผ่อน
ที่พักของหลินมู่อวี่ตอนนี้ได้เปลี่ยนเป็นบ้านสวนของทหารเหรียญทองแล้ว ทหารฝึกหัดสี่คนทำหน้าที่เฝ้ายามที่ประตูเอ่ยทักขึ้นทันทีเมื่อเห็นเขากลับมา “ท่านหลินหยานกลับมาแล้วหรือ? เราได้จัดหาสาวงามสามคนไว้ให้ท่าน พวกนางรออยู่ในห้องขอรับ!”
หลินมู่อวี่พยักหน้า “อืม”
เมื่อเปิดประตูห้องก็มีเสียงหลายเสียงลอดออกมา ก่อนจะปลายตามองตามโคมไฟสลัวที่เปิดอยู่จนพบกับหญิงงามทั้งสามถูกมัดแขนขานอนแผ่กับเตียง พวกนางช่างดูสวยสมคำโอ้อวด ดูเหมือนว่าเอกราชทูตจีหยางพยายามจะซื้อใจเขา มิเช่นนั้นคงไม่ยอมยกสามคนนี้ให้เขาเป็นแน่
หลินมู่อวี่ค่อยๆ เดินไปนั่งข้างเตียง หญิงชุดแดงที่อยู่เบื้องหน้าหวาดกลัวอย่างเห็นได้ชัด เขาดึงผ้าที่มัดปากของนางออกก่อนนางจะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ “อย่าทำข้า…ได้โปรดอภัยให้ข้าด้วยเถิด…อภัยให้ข้า”
หลินมู่อวี่ส่ายหัว มองไปที่หญิงสาวอย่างช่วยไม่ได้ “ผ่อนคลายเถิด ข้าไม่อาจทำอันใดเจ้า…เช่นนั้นจงหยุดร้อง หากมีใครได้ยินเข้าข้าคงช่วยอะไรพวกเจ้าไม่ได้”
หญิงทั้งสามมองตาหลินมู่อวี่ก่อนจะพยักหน้าเล็กน้อย
หลินมู่อวี่ไล่แก้มัดเชือกของทุกคน ทว่าหญิงสาวคนที่สอง…เมื่อผ้าได้หลุดจากปาก นางก็พุ่งเข้ากัดมือของหลินมู่อวี่ทันที! นางจ้องหน้าเขาด้วยสายตาแห่งความเกลียดชังพลางกัดมือเขาไว้อย่างนั้น
ร่างกายหลิน
