มู่อวี่ได้รับการฝึกฝนมาอย่างหนักหน่วงไม่ได้สะทกสะท้านอะไรกับแรงกัดของหญิงสาว…หญิงผู้นี้ยังไม่ใช้ผู้ฝึกยุทธ์ ต่อให้กัดแรงแค่ไหนก็สร้างรอยแผลให้เขาไม่ได้ แค่เจ็บปวดเล็กน้อยเท่านั้น
หลินมู่อวี่มองหญิงร่างสูงก่อนกล่าวด้วยรอยยิ้ม “กัดจนพอใจหรือยังเล่า? หากสมใจแล้วก็ปล่อยเถิด เดี๋ยวเจ้าจะเหนื่อยเอา”
หญิงสาวร้องไห้ออกมา ทันทีที่มือถูกปลดจากพันธนาการ นางใช้หัวกระแทกแขนหลินมู่อวี่…ทว่าหาได้ผลไม่ อีกทั้งนางยังถูกหลินมู่อวี่ดึงไว้ก่อนใช้นิ้วที่รวบรวมปราณยุทธ์ตัดเชือกที่เหลือออก ก่อนจะผลักนางไปด้านข้าง
“หยุดได้แล้ว”
หลินมู่อวี่พูดอย่างอ่อนโยน “ข้าไม่เคยคิดจะทำร้ายพวกเจ้า ไม่จำเป็นต้องหวาดกลัวข้าเช่นนี้”
หญิงในชุดแดงถอยไปด้านข้างและเอ่ยขึ้น “ได้โปรดท่านอย่าโกรธเสี่ยวฉินเลยเจ้าค่ะ พ่อแม่นางถูกพวกทหารรับจ้างฆ่าเมื่อเช้า นางถึงแสดงท่าทีเช่นนี้ออกมา ข้าขอเจ้าค่ะ…ได้โปรดอย่าโกรธนางเลย”
หลินมู่อวี่พยักหน้า “อืม…วางใจเถิด ข้าจะไม่ทำร้ายใครทั้งนั้น”
พอพูดจบหลินมู่อวี่ก็ทำการตัดเชือกให้คนที่เหลือ เมื่อเห็นใบหน้างามดูอิดโรยหลินมู่อวี่จึงเอ่ยถาม “พวกเจ้าหิวหรือไม่?”
หญิงที่ชื่อว่าเสี่ยวฉินส่ายหัวปฏิเสธ
ทว่าอีกสองคนกลับพยักหน้า หลินมู่อวี่เผลอยิ้มอย่างช่วยไม่ได้ ทั้งสามคนคงไม่มีสิ่งใดตกถึงท้องเลยตั้งแต่เที่ยง พวกสำนักอัศวินช่างทารุณเสียจริง อยากให้พวกนางปรนเปรอแท้ๆ แต่กลับไม่ให้สิ่งที่จำเป็นต่อการดำรงชีวิต
