วเราะเบาๆ “อย่าได้กังวล ข้าไม่ได้โทษพวกเจ้า ข้าเห็นทุกสิ่งที่เกิดในเมืองทะเลครามแล้ว ทว่าข้ากลับช่วยอะไรไม่ได้เลย ฉะนั้นการปกป้องพวกเจ้าทั้งสามจึงเป็นวิธีเดียวที่ข้าจะแก้ตัวได้”
“ขอบพระคุณท่านมากเจ้าค่ะ…”
“นอนเสีย”
“เจ้าค่ะ!”
ค่ำคืนผ่านพ้น ตอนเช้าตรู่มีเสียงเคาะประตูดังขึ้นตามด้วยเสียงตะโกนเรียกจากด้านนอก “ท่านหลินหยาน…ท่านราชทูตใหญ่เรียกประชุมที่โถงกลาง แจ้งให้ไปเข้าร่วมภายในหนึ่งชั่วโมงขอรับ”
“ข้ารับทราบแล้ว”
หลินมู่อวี่ลุกขึ้นสวมเกราะ ก่อนเดินออกจากห้องแล้วบอกทหารฝึกหัดด้านนอกให้นำอาหารมาให้ที่ห้องเหมือนก่อนหน้านี้ เมื่อจัดการธุระส่วนตัวเรียบร้อยแล้วจึงเดินทางไปเข้าร่วมประชุมที่ศูนย์บัญชาการ หลินมู่อวี่เข้าใจอย่างถ่องแท้ว่าตำแหน่งทหารเหรียญทองที่ได้เป็นเพียงอุบายของจีหยาง หนึ่งเพื่อใช้งานและสอง…เพื่อยืนยันความจงรักภักดีเท่านั้น
เมื่อมาถึงศูนย์บัญชาการก็พบสองราชทูตหลี่เฉียนซุนกับหลัวอวี่ และทหารเหรียญทองอีกสี่คน
“ท่านหลินหยานเชิญนั่ง”
หลงหยานทักทาย มีที่นั่งเตรียมไว้ให้หลินมู่อวี่อยู่แล้ว เขามีตำแหน่งสูงพอในสำนักอัศวินสาขาใหญ่ ทว่ายังไม่เพียงพอที่จะเผชิญหน้าราชทูตใหญ่เช่นจีหยาง
“เมื่อทุกคนมาครบแล้ว เราจะเริ่มถกประเด็นเรื่องการโจมตีภูเขาทางเหนือได้หรือยัง?” จีหยางกล่าว
หลัวอวี่ประสานมือคำนับ “ท่านราชทูตใหญ่ ภูเขาทางเหนือนั้นสูงชันและง่ายต่อการป้องกัน พวกทหารรับจ้างที่คุ้มกันที่นั่
