สวยจะต้องตกเป็นเป้าหมายอย่างไม่ต้องสงสัย ทว่าหากเขาปล่อยพวกนางเป็นอิสระและชีวิตพวกนางจะเป็นเช่นไรต่อ?
หลินมู่อวี่ถอนหายใจด้วยร่างกายเหนื่อยล้าและผล็อยหลับไปในที่สุด
หลินมู่อวี่กรนออกมาเบาๆ ทว่าภายใต้แสงไฟสลัวหญิงสาวทั้งสามกับยังตื่นอยู่ ดวงตาสามคู่จ้องมองไปยังหลินมู่อวี่ ถึงแม้นายทหารระดับสูงคนนี้จะไม่ทำสิ่งใด…แต่พวกนางหาได้วางใจไม่ พวกนางไม่รู้ว่าควรทำสิ่งใดต่อและควรเชื่อคนตรงหน้าดีหรือไม่
เสี่ยวฉินหยิบมีดหั่นเนื้อบนโต๊ะขึ้นมา เดินตรงไปยังหลินมู่อวี่ด้วยสายตาแห่งความเกลียดชัง
“เสี่ยวฉิน!”
หงอวี่ตะโกนเรียกเบาๆ ก่อนจะรีบเข้าไปชิงมีดคืน “เจ้าเสียสติไปแล้วหรือ? ท่านหลินหยานอยากปกป้องเราจริงๆ…เจ้าคิดจะทำสิ่งใด?”
เสี่ยวฉินยิ้มอย่างเย็นชา “คนชั่วก็คือคนชั่ววันยังค่ำ! เพียงทำดีต่อเราเล็กน้อยเจ้าคิดว่าข้าจะจงรักภักดีและยอมงั้นรึ? ไม่มีทาง!”
หงอวี่กัดฟันกรอด “เสี่ยวฉิน! เจ้าอย่าโง่ไปหน่อยเลย เขาจะทำเช่นนั้นไปทำไม? หากเขาคิดจะทำร้าย เราคงตายไปแล้ว! ทว่าท่านผู้นี้มิได้ทำอันใดต่อเราเลย! หากเจ้าสังหารเขา และต่อให้เราหนีไปได้ นั่นก็เท่ากับเราฆ่าคนบริสุทธิ์!”
เสี่ยวฉินตัวสั่นเทารู้สึกทำอะไรไม่ถูก
“กลับไปนอนเถิด…”
หงอวี่พานางกลับไปที่เตียง เมื่อทั้งสองล้มตัวลงนอนและหันไปมองหลินมู่อวี่ก็พบว่าเขาลืมตาอยู่ก่อนแล้ว เขามองพวกนางโดยไม่เอ่ยสิ่งใดออกมา
“ท่าน…พวกเราแค่…” หงอวี่เสียงสั่นเครือ
หลินมู่อวี่หั
