ในคืนที่เสียงม้าร้องครวญครางดังก้องท่ามกลางสายลมผัดผ่านที่มืดมิด หลินมู่อวี่ได้เกราะทหารเหรียญเงินที่สร้างจากเหล็กสีทมิฬ…ถึงมันจะไม่ได้มีความแข็งแกร่งเทียบเท่ากับชุดเกราะเทวะ ทว่ามันก็สามารถช่วยป้องกันคมเหล็กจากศัตรูได้ดี แน่นอนว่ามันจะช่วยไม่ให้เขาถูกตัดขาดสองท่อน
สองราชทูตหลัวอวี่และหลี่เฉียนซุนควบม้าและชูอาวุธขึ้น ยืนถืออาวุธพร้อมกับส่งเสียงคำราม “ถ้าพร้อมแล้วก็รีบไปเดี๋ยวนี้! เราไม่ได้มีเวลาทั้งคืน!”
ทุกคนขึ้นม้าประจำตัวของตนเอง นอกจากหลินมู่อวี่ก็มีทหารเหรียญทองสามนาย เหรียญเงินสิบสี่นาย รวมไปถึงทหารทั่วไปและทหารฝึกหัดที่เกณฑ์มาอีกกว่าห้าร้อยนาย ซึ่งดูไม่เหมือนการลอบโจมตี แต่เป็นการเปิดศึกใหญ่เสียมากกว่า
หลินมู่อวี่สะพายกระบี่เหลียวหยวนไว้และใช้เชือกรัดให้แน่น เงยหน้ามองท้องฟ้ายามราตรี สายลมเย็นที่พัดผ่านทำให้รู้สึกถึงลางร้ายบางอย่าง…
“ออกเดินทางได้!” หลี่เฉียนซุนสั่งเคลื่อนทัพลงเขา
ทหารเหรียญทองที่ตามหลังราชทูตไม่ชายตามองหลินมู่อวี่ผู้เป็นทหารเหรียญเงินคนใหม่ บางทีพวกเขาอาจเห็นหลินมู่อวี่เป็นเพียงคนไร้ตัวตนเท่านั้น
ในบรรดาทหารเหรียญทองทั้งสาม มีเพียงหลงหยานเท่านั้นที่ทำดีต่อหลินมู่อวี่ หลงหยานจูงม้ามาข้างเขาก่อนจะหัวเราะและเอ่ยขึ้น “หลินหยานข้าไม่คิดว่าเจ้าจะได้เลื่อนขั้นเป็นเหรียญเงินได้ไวถึงเพียงนี้ ทว่าภารกิจในครานี้เจ้าจงระวังตัวให้มาก หัตถ์พิฆาตมังกรของเนียหยานั้นเป็นที
