่เล่าลือว่าทรงพลังหนักหนา เจ้าอย่าได้ประมาทพลาดท่าเป็นอันขาด”
หลินมู่อวี่ยิ้มมุมปาก “ขอบพระคุณที่เป็นห่วงขอรับท่านหลงหยาน…ข้าจะระวังตัว”
หลงหยานทำหน้าดูแคลนหลินมู่อวี่ก่อนจะหัวเราะและกล่าว “เช่นนั้นข้าขอให้เจ้าจะอายุยืนพันปีหมื่นปี”
ทหารม้าใช้เวลาราวสี่ชั่วโมงกว่าจะถึงที่หมาย…เมืองทะเลครามฝั่งตะวันออก เมืองเล็กๆ ที่ล้อมรอบด้วยทะเลสาบและมีหมู่บ้านอยู่ตรงกลาง เท่าที่ดูคงมีประชากรกว่าสองร้อยครัวเรือนหรือราวหนึ่งพันสองร้อยคน
“ท่านหลงหยาน เหตุใด…ทหารรับจ้างเทียนจิงจึงเลือกโจมตีเมืองเล็กๆ แห่งนี้ด้วย? เมืองยาจกเช่นนี้หาได้มีสิ่งใดให้ปล้นไม่” หลินมู่อวี่ถาม
หลงหยานหรี่ตาลง “เจ้าไม่เข้าใจ…แม้ชาวเมืองทะเลครามจะหาปลาล่าสัตว์ประทังชีวิต ทว่าบนภูเขานั้นเต็มไปด้วยขุมทรัพย์…ของมีค่าเช่นเหล็กนิลพันปีคงมีกองเป็นภูเขา พวกช่างตีเหล็กแห่งเมืองทะเลครามจึงร่ำรวยด้วยสมบัติที่เก็บได้ และยิ่งไปกว่านั้น…”
หลงหยานลูบปาก ดวงตาฉายแววหื่นกาม “พวกผู้หญิงเมืองทะเลครามที่โตมากับแม่น้ำ แม้จะสู้แม่หญิงจากเมืองหลันเยี่ยนไม่ได้ทว่าก็งดงามยิ่ง แล้วพวกทหารกลัดมันที่วนเวียนอยู่รอบๆ เจ้าคิดว่าพวกมันจะมองข้ามงั้นรึ? ข้าคิดว่าสาเหตุที่เนียหยาเลือกปล้นหมู่บ้านทะเลครามเพราะอยากได้หญิงงามพวกนี้ โดยเฉพาะสาววัยรุ่นอายุสิบห้าถึงสามสิบถือว่าเป็นสมบัติล้ำค่าสำหรับพวกมันเชียวล่ะ”
หลินมู่อวี่สูดหายใจลึกอย่างทำใจ โลกนี้โหดร้ายยิ่งนัก
