ินมู่อวี่ทำได้เพียงนั่งรอท่ามกลางหิมะอย่างเงียบๆ ปิดซ่อนพลัง และมองไปข้างหน้าอย่างมุงมั่นคล้ายจ้าวสงครามผู้ยิ่งใหญ่
หลัวอวี่มองมาที่หลินมู่อวี่อย่างยกย่อง
เป็นเวลาเที่ยงวันพอดีกว่าจะได้ยินเสียงฝีเท้าของกองทัพม้า…พวกมันมาแล้ว!
ธงแถบสีแดงเลือดโผล่ออกมาจากแนวป่าหิมะซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของทหารรับจ้างเทียนจิง เสียงกระทบพื้นของเกือกม้ายังคงดังอย่างต่อเนื่องกระทั่งบรรดาทหารม้าจากกองทหารเทียนจิงปรากฏตัวขึ้นตรงหน้า และเพิ่มมาเรื่อยๆ จนบดบังทัศนียภาพเบื้องหน้าจนสิ้น
“นี่มัน…”
หลัวอวี่ขมวดคิ้ว “ทหารเทียนจิงอย่างน้อยหนึ่งพันนาย…มากกว่าที่เราคาดการณ์ไว้เสียอีก กำลังคนฝั่งเรามีเพียงหกร้อยนาย จากที่เห็นข้าคิดว่าเราควรยกเลิกภารกิจดีหรือไม่?”
หลี่เฉียนซุนยกมือขึ้นปราม “ไม่…เมื่อเริ่มแล้วจะถอยไม่ได้ หากพวกมันเข้าจู่โจมหมู่บ้านเมื่อไหร่ เราจะซ้อนทัพและสังหารพวกมันให้สิ้น!”
หลัวอวี่กัดฟันตอบ “ขอรับ!”
หลินมู่อวี่รู้สึกสงสัย ในเมื่อทั้งคู่เป็นถึงราชทูตเหมือนกัน แล้วเหตุใดหลัวอวี่ถึงฟังคำสั่งจากหลี่เฉียนซุน? หากรู้คำตอบคงเป็นประโยชน์มากทีเดียว
สัญญาณจู่โจมดังขึ้น กองทหารรับจ้างเทียนจิงบุกเข้าหมู่บ้านในทันที เสียงแห่งการเข่นฆ่าและกรีดร้องระงมไปทั่วบริเวณ พวกมันไม่เพียงแต่ปล้นสะดมทว่าทั้งเผาทำลายอาคารจนวอดวาย หมู่บ้านทะเลครามที่ถูกไฟครอกลุกลามจนกลายเป็นทะเลเพลิงในพริบตา
หลินมู่อวี่จับกระบี่แน่น จิตสังหารพวยพุ
