เป็นเวลาเกือบบ่ายแล้ว…หลินมู่อวีได้กลับถึงสํานักอัศวิน ตะวันขึ้นกลางฟ้า หิมะบนพื้นเริ่มละลาย การจะสังหารอสูรวิญญาณในวันที่มีหิมะเป็นเรื่องยากกว่ามาก เนื่องจากพวกมันชอบซ่อนตัว
เมื่อยามเฝ้าประตูเห็นหลินมู่อวีกลับสํานักมาพร้อมศพอสูรวิญญาณสองตัว ก็แสดงท่า ที่ตกใจก่อนจะหัวเราะเยาะเย้ย “โอ้โห เด็กใหม่ฆ่าแบดเจอร์ในสีม่วงอายุเก้าร้อยปีและ หมูภูเขาอายุห้าร้อยปได้ด้วยหรือ? เจ้าคงได้เลื่อนขั้นเป็นเหรียญโลหะแล้วสิ ยินดีด้วยเจ้าหน้าใหม่”
หลินมู่อวี่ทําเพียงยิ้มรับก่อนจะลากศพอสูรทั้งสองขึ้นเขาไป
ยามบ่าย…เหล่าทหารเลิกเฝ้ายามศูนย์บัญชาการและไปทานอาหารกลางวัน พวกระดับสูงจะได้กินของดีด้านใน ส่วนพวกระดับล่างต้องทนกินข้าวต้มถ้วยกลางลมหนาวด้านนอก
“ผู้ฝึกตนหลินหยานกลับมาแล้ว!” ทหารเหรียญโลหะตะโกนเสียงดัง “เขานําแบดเจอร์สี ม่วงอายุเก้าร้อยปีและหมูภูเขาอายุห้าร้อยปีกลับมาด้วย!”
“จริงหรือ?
ราชทูตใหญ่จีหยางที่กําลังนั่งจิบไวน์ได้เงยหน้ามองด้วยรอยยิ้ม “ผู้ฝึกตนใหม่ปีนี้ฝีมือไม่เลว… เราไม่เจอต้นกล้าดีๆ เช่นนี้มานาน!”
ราชทูตหลัวอวี่วางแก้วไวน์ในมือและกกล่าวด้วยความนอบน้อม “ท่านราชทูต ใหญ่ข้าน้อยขอไปดูได้หรือไม่? หากเป็นของจริงเราควรมอบยศไหนให้เขาดีขอรับ?”
“หากเป็นของจริง…”
