หลินมู่อวี่ทําได้เพียงถอนหายใจเมื่อมองไปยังชุดขาดหลุดลุ่ยที่พวกนั้นสวมอยู่ก่อนจะล้วงมือ หยิบเหรียญเพชรหนึ่งเหรียญออกจากถุงสรรพสิ่ง “หากเป็นสิ่งนี้เล่า? ข้าจะให้หนึ่งเหรียญเพชร แลกกับจิ้งจอกเงิน พวกเจ้าจะว่าอย่างไร?”
เสียวติงฉือตกตะลึง “หนึ่งพันเหรียญทอง…”
“พวกข้าจะรู้ได้อย่างไรว่าเป็นของจริง?!”
หวังเทียนเซียฉายแววตาแห่งความโกรธ “หากเจ้าอยากได้จิ้งจอกเงินนี้ ก็จงเข้ามา เอาด้วยตัวของเจ้าเอง อย่ามาใช้เหรียญเพชรปลอมๆ หลอกคนจนอย่างพวกข้า!”
สารเลว!
หลินมู่อวีเลือดขึ้นหน้าเตรียมชักกระบี่เหลี่ยวหยวน ทว่าก็หยุดตัวเองไว้ใต้ หลังสงบสติอารมณ์ได้ครูหนึ่งจึงเก็บกระปเข้าฝึกและดึงบังเหี้ยนเตรียมออกไป “เจ้าควรจะระวังตัวเองไว้ดีกว่า ข้าทนพวกเจ้ามามากพอแล้ว”
หลินมู่อวีควบม้าตรงไปข้างหน้าโดยไม่หันหลังกลับ เขายังจําคําว่า “ชอบธรรม” ที่สลักบนศูนย์บัญชาการได้ ทว่าน่าเสียดายที่เหล่าทหารพวกนี้ไม่รู้จักคํานั้น..หลินมู่อวีเข้าใจดีว่าตนไม่ใช่พระที่ต้องคอยช่วยเหลือมนุษย์ เพราะบางคนมีเพียงปีศาจเท่านั้นที่ช่วยได้
ระหว่างทางกลับ หลินมู่อวีพบหมูภูเขาตัวหนึ่งจึงสังหารมันและควานหาศิลาวิญญาณทว่าไม่เจอสิ่งใด เขาไม่มีทางเลือกต้องแบกร่างหมูภูเขาสร้อยปอนด์กลับสํานักอัศวินไปด้วย
