บทที่ 503 พบกันก็ถูกชะตา
พระอัครมเหสีเสด็จหรือ?
เมื่อได้ยินเสียงดังมาจากนอกตำหนัก ลวี่หยางพลันเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยชั่วพริบตา ประตูบานใหญ่ก็ถูกผลักออก เงาอันงดงามที่สวมอาภรณ์แพรพรรณก็เดินเข้ามา
นางมีคิ้วโก่งดั่งใบหลิว ดวงตากลมคมดังผลพลับ เนตรสุกใสราวหยก ผิวขาวละมุนอาบประกายงามล้ำ สวมกระโปรงยาวแพรลายทองทอเมฆและหงส์ นอกกายคลุมด้วยเสื้อแขนกว้างลายหงส์เมฆาทองคำ ปลายเกล้าผมเสียบเครื่องประดับไข่มุกและหยกที่ไหวระริกทุกคราก้าวย่างสายตาของลวี่หยางไล่ขึ้นจากปลายกระโปรงราวกับปีนป่ายภูผา จนกระทั่งมาหยุดที่ใบหน้าขาวผ่องละมุนที่งามล้ำเกินเปรียบ
“ข้าน้อยคารวะพระอัครมเหสี”
ลวี่หยางรีบเก็บสายตา ก้มกายคารวะทว่าทันใดนั้น เสียงปิดประตูดังหนักแน่นก็ดังขึ้น เผยชัดว่าประตูบานนั้นได้ถูกปิดลงอีกครั้ง
นี่หมายความว่าอย่างไร?
ครานั้น ภายในจตุรคลังมรรคคัมภีร์เงียบงันไร้เสียงใด เหลือเพียงลวี่หยางกับพระอัครมเหสีผู้ปรากฏตัวอย่างกะทันหันแม้กระทั่งเสียงลมหายใจของทั้งสองก็ยังได้ยินอย่างชัดเจน
ถัดจากนั้น ลวี่หยางก็เห็นชัดว่าระหว่างคิ้วพระอัครมเหสีพลันเรืองรองขึ้นมาท้องพระโรงใหญ่แห่งคลังคัมภีร์ที่เดิมทีมืดมิดก็พลันสว่างไสวขึ้นมาในชั่วขณะนั้นเอง พื้นที่ราวกับถูกขยายออกนับอนันต์ เผยภาพทุ่งนากว้างใหญ่สุดสายตา พฤกษาเขียวชอุ่ม พืชผลนานาพันธุ์รายล้อมปกปักษ์ ณ ใจกลาง
บนภาพลักษณ์นานัปการ, ปรากฏแสงแท้จริงแห่งธาตุดินสายหนึ่ง, สม
