หลี่เฉียนซุน…ชายผู้มีใบหน้าเรียบเฉยอายุราวสี่สิบปี.ความแข็งแกร่งของเขาเป็นที่น่าจับตามอง! หลี่เฉียนซุนถือกระบีพร้อมกล่าวเสียงแผ่วเบา “ให้อยู่ไปเถิด…โดยเริ่มจากการเป็นทหารฝึกหัด ก่อนแล้วด้วยความสามารถของเขาจะค่อยๆ เลื่อนระดับไปอยู่ระดับที่สูงขึ้น! สํานักอัศวินมิได้ สนใจในเรื่องความสัมพันธ์อยู่แล้ว พวกเราต้องมีความเป็นกลาง..แม้เขาจะมีจดหมายแนะนําจาก จินเสียวถึงก็ตาม…”
ราชทูตใหญ่หัวเราะ “เอาล่ะ แล้วราชทูตหลัวอวี้มีความเห็นอย่างไร?”
หลัวอวี้คือชายหนุ่มอายุใกล้เคียงกับเฟิงจี้สิงและฉินเหลย เขากล่าวด้วยรอยยิ้มว่า “ข้าเห็นด้วยกับราชทูตหลี เขาควรเริ่มฝึกจากระดับต่ําสุด!”
“อืม!”
ราชทูตใหญ่โบกมือและกล่าวว่า “หลงหยาน เจ้าพาหลินหยานออกไปและมอบตรา ทหารฝึกหัดให้เขาเสีย จากนั้นช่วยจัดแจงที่พักให้ด้วย! อ้อ…แล้วขาก็มิได้สนใจว่าเจ้าจะเป็นมังกรหรือว่าแมลง หากต้องการที่ยืนในสํานักอัศวินเจ้าต้องเผยธาตุแท้ของตัวเองออกมา!”
หลินมู่อวียิ้มอย่างพอใจพร้อมประสานมือกล่าว “ขอรับ!”
หลินมู่อวี่เดินตามหลินหยานออกไปก่อนจะเลี้ยวซ้ายไปที่ลานกว้าง พวกเขาเห็นชายชรา นิ้วมือสั่นเทากําลังแกะสลักสัญลักษณ์ลงบนเหรียญซึ่งทําให้หลินมู่อวีรู้สึกกังวลเล็กน้อย ชายชราผู้ นี้ดูเหมือนเป็นโรคพาร์กินสัน และอาการมือสั่นของเขาค่อนข้างน่ากลัวเขาแกะสลักลงบนเหรียญด้วยอาการเช่นนี้ได้อย่างไรกัน?
