หลินมู่อที่มีประวัติโดดเด่นครั้งยังเป็นคุณชายแห่งหลงชินกรุ๊ป เขาได้รับการศึกษาอย่างดี ซึ่งสิ่งที่เขาได้เรียนรู้คือการไม่ดูถูกและควรให้ความเคารพกับทุกคน
ชายแก่ที่ยกขวานเผยท่าทึกระอักกระอ่วนเมื่อเห็นเด็กเมื่อวานขึ้นปฏิบัติกับตนอย่างนอบน้อม เช่นนี้ เขารับจดหมายจากหลินมู่อวีและเอ่ยขึ้น “อย่าเรียกข้าว่าท่านเฉยๆ…ข้าไม่ใช่ทหารของพวกหลันเยี่ยน ข้ามีนามว่าหลงหยาน จงเรียกข้าว่าท่านหลงหยาน!”
“…” หลินมู่อวีไม่รู้จะตอบเช่นไร
หลงเหยียนคว้าจดหมายแนะนําและเปิดอ่านอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะหันกลับมาหาหลินมู่อวี “นามเจ้าคือหลินหยานหรือ? ตามข้ามา…ท่านผู้นาอิซื้อยากพบเจ้า!”
“รับทราบขอรับ!” หลินมู่อวีผูกม้าไว้และขึ้นบันไดตามหลงหยานไปในศูนย์บัญชาการ
ทหารองครักษ์เฝ้าศูนย์บัญชาการที่มีเพียงไม่กี่คน พวกเขาจ้องมองมายังหลินมู่อวี แต่ละคน ใช้อาวุธและสวมเกราะชั้นดี ขณะเดินผ่านโถงใหญ่เขาสัมผัสได้ถึงเจตนาร้ายจากเหล่าองครักษ์ ความมืออาชีพและน่าเกรงขามของทหารด้านนอกนั้นเทียบไม่ติดเลยเมื่อได้เจอกับทหารรักษาการณ์ในศูนย์บัญชาการ คนพวกนี้ดูและนักฆ่ามืออาชีพเสียมากกว่า!
