จินเสี่ยวถังเม้มปาก “เรามีดอกบัวเจ็ดสีอยู่ในคลังสินค้า ทว่าให้ท่านพี่ไปหมดแล้วก่อนหน้า นี้หากหาซื้อเพิ่มเกรงว่าจะถูกทหารอวี้หลินหรือพวกเสินเวยตรวจพบเอาเสียวถังเป็นเพียง แม่ค้าไม่อยากเสี่ยงถูกสมาพันธ์นกกระจอกเพลิงจับไปทรมานเจ้าค่ะ…”
ฉินเหลยหัวเราะ “มิใช่เรื่องยากแม่นาง..ในฐานะผู้บัญชาการองครักษ์อวี้หลิน แม้ข้าจะออกตัวตามหาวัตถุดิบให้เจ้าไม่ได้ ทว่าข้าเขียนคําสั่งให้เจ้าซื้อดอกบัวเจ็ดสีได้มากเท่าที่ต้องการโดยไม่ มีใครตรวจสอบได้”
“จริงหรือเจ้าคะ? เช่นนั้นข้าก็ไม่ปฏิเสธเจ้าค่ะ!” จินเสี่ยวถังชอบใจ
ฉินเหลยเขียนคําสั่งประทับตราสีทองและเอ่ยขึ้น “ไม่มีปัญหาและโอสถฟื้นคืนสู่สูงสุดทั้งสี่สิบขวดเจ้าขายให้ข้าได้หรือไม่? ข้าจ่ายให้เจ้าได้ขวดละแปดพันเหรียญทองไม่มากไปกว่านั้น”
หลินมู่อวี่เอ่ยแทรก “หามิได้ขอรับ…หากท่านฉินเหลยต้องการจงรับมันไปเถิด ข้าได้เงินมามากโขจนไม่รู้จะใช้อย่างไรหมดแล้วขอรับ”
ฉินหล่ายส่ายหน้า “อาอวี่เจ้าทําเช่นนี้ไม่ถูกต้อง โอสถเหล่านั้นมีค่ามหาศาลนัก อีกทั้งเงินทองที่ข้าใช้จ่ายเป็นเงินจากองค์จักรพรรดิและกระทรวงการคลัง เป็นเงินภาษีที่เก็บได้ทุกปีเพื่อนำมาใช้ในการนี้ หากข้าไม่นามาใช้จ่าย พวกขุนนางคงเอาใช้บําเรอประโยชน์สุขส่วนตนเสียจนหมด ฉะนั้นเจ้าไม่จําเป็นต้องถ่อมตนเกินไปเลย”
“หากเป็นเช่นนั้นข้าขอน้อมรับคําสั่งขอรับ”
“อืม…เจ้าทําดีแล้ว”
