กชื่อลงบนคมกระบี่ด้วยลายมือห่วยๆ ของตน
จนถึงตอนนี้หลินมู่อวี่เหลือปราณยุทธ์เพียงสามในสิบเท่านั้น
กว่าจะออกจากถ้ำท้องฟ้าก็มืดเสียแล้ว ฉู๋หว๋ายเหมี่ยนกำลังนั่งล้อมรอบกองไฟย่างหมูป่ากับเหล่าองครักษ์มังกร ซ่า…ซ่า…น้ำมันหมู่ป่าครึ่งตัวที่ถูกมัดย่างหยดใส่กองไฟร้อน เมื่อฉู๋หว๋ายเหมี่ยนเห็นหลินมู่อวี่เดินมา เขายิ้มและเอ่ยทัก “เจ้าออกมาได้เวลาพอดีอาอวี่ มากินหมูย่างและเหล้าอุ่นๆ กับพวกข้าสิ”
หลินมู่อวี่เหนื่อยหน่ายจนไม่ต้องการสิ่งใด เขานั่งลงข้างฉู๋หว๋ายเหมี่ยนก่อนที่ทหารองครักษ์คนหนึ่งจะปาดเนื้อหมูย่างมาให้หลินมู่อวี่ “แม่ทัพหลิน ทานสักนิดเถิดขอรับ…”
องครักษ์มังกรแม้เดิมทีจะมีศักดิ์สูงกว่าหน่วยองครักษ์อินทรีนัก แต่ด้วยความแข็งแกร่งของหลินมู่อวี่ องครักษ์มังกรจึงให้ความเคารพเขา
หลินมู่อวี่หยิบเนื้อย่างหอมๆ เข้าปากเคี้ยว พร้อมกับกระดกเหล้าไปด้วย…มันให้ความรู้สึกราวกับอยู่บนสวรรค์ เขาใช้พลังไปมากกับการหลอมหอกอัสนีโลกันต์และกระบี่วิญญาณน้ำแข็ง ดังนั้นเพียงได้กินเนื้อกับเหล้านี้ เขาก็ไม่ต้องการสิ่งใดอีก หลินมู่อวี่หัวเราะออกมาอย่างสุขสม “รู้สึกดีเสียจริง!”
ฉู๋หว๋ายเหมี่ยนหัวเราะร่วม “อาอวี่ เจ้าเป็นใครมาจากไหนจึงสามารถเรียนรู้ศาสตร์แปรธาตุและหล่อหลอมไปพร้อมกันได้ เท่าที่ข้านึกออกยังไม่มีผู้ใดสามารถทำได้เลยสักคน”
หลินมู่อวี่ไม่รู้จะตอบหรืออธิบายเช่นไร “เป็นความลับขอรับ…จะเป็นการดีกว่าหากท่านพี่ไ
