ินทรีต้องอิจฉา มีองครักษ์พิทักษ์อินทรีไม่กี่นายที่อาศัยอยู่ด้านนอก ดังนั้นพวกเขาไม่เคยได้รับสวัสดิการที่ดีเยี่ยงนี้มาก่อน”
“อาอวี่…”
เมื่อฉู่ฮว๋ายเหมี่ยนเห็นการปลูกสร้างค่ายพักก็กล่าวขึ้นว่า “เจ้าทำการโจ่งแจ้งเยี่ยงนี้…ไม่กลัวเจิ้งอี้ฝานจะฉวยโอกาสหาเรื่องเจ้ารึ? ลืมแล้วหรือว่าท่านซ่งฮ๋านหยวนตายอย่างไร? ด้วยการกระทำที่เปิดเผยคงทำให้เจิ้งอี้ฝานรู้ และข้าเกรงว่าเขาจะมาถามเจ้าว่าไปได้เงินเหล่านี้มาจากไหน…”
หลินมู่อวี่ควักใบสั่งจ่ายออกจากใต้เสื้อและกล่าวว่า ”นี่เป็นใบสั่งจ่ายจากร้านค้าแห่งจักรวรรดิของแม่นางจินเสี่ยวถัง ท่านพี่โปรดวางใจเถิด ข้าได้พิจารณาถึงข้อนั้นไว้แล้ว”
“อืม รอบคอบมาก” ฉู่ฮว๋ายเหมี่ยนเผยรอยยิ้มจางๆ และกล่าวว่า “เจ้าและอาเหยาต้องลำบากตรากตรำกว่าจะมาถึงเมืองหลันเยี่ยน และมันก็ไม่ง่ายสำหรับข้าด้วยที่จะไต่เต้ามาถึงจุดนี้ ฉะนั้นเราจำเป็นต้องระวังตัวให้มาก ข้าเป็นพี่น้องของอาเหยา รวมทั้งเจ้าด้วย ข้าไม่ต้องการให้ใครในครอบครัวต้องประสบกับปัญหา…เจ้าเข้าใจใช่ไหมอาอวี่?”
หลินมู่อวี่รู้สึกอบอุ่นหัวใจ “ข้าเข้าใจขอรับ พี่ใหญ่ไม่ต้องกังวล ข้าจะระวังตัวเป็นอย่างดี”
“หากเป็นเยี่ยงนั้นก็ดี”
“จริงสิ มีสถานที่ลับใกล้ๆ ไหม? ข้าต้องการสถานที่เพื่อปรุงโอสถ รังอินทรีทรุดโทรมเกินกว่าที่ข้าจะไปใช้งาน”
ฉู่ฮว๋ายเหมี่ยนพยายามนึกก่อนจะพูดว่า “มีถ้ำอยู่ด้านหลังเขาอินทรี ซึ่งเคยเป็นที่อยู่อาศัยของหมี
