้มาคอยอารักขาเขาเช่นนี้น่าละอายเสียจริง
ผู้บัญชาการเมิ่งฟางหันไปมองขบวนทัพแล้วได้แต่ถอนหายใจ “คนแก่อย่างข้า…ไม่เข้าใจโลกนี้เสียจริงๆ”
ขณะที่กำลังลงจากเขา หลินมู่อวี่สังเกตเห็นศิลาวิญญาณเหลืออยู่หลังจากส่งภารกิจ หนึ่งในศิลาที่เหลือนั้นมีศิลาบรรพตอายุสี่พันปี ศิลาอัคคีอายุห้าพันปี และศิลาพิษอายุห้าพันหนึ่งร้อยปี ศิลาวิญญาณเหล่านี้สามารถนำไปทำอาวุธได้เพียงไม่กี่อย่าง ในย่ามของตนก็มีเหรียญเพชรเพียงสองเหรียญ เงินเท่านี้จะเพียงพอต่อการซื้อเสบียงสำหรับหนึ่งร้อยสิบคนได้อย่างไร? เขาคงต้องไปร้านค้าแห่งจักรวรรดิเสียแล้ว
ณ เมืองหลวง ถนนรอบเมืองยังคงคึกคักเช่นเคย
เมื่อมาถึงร้านค้าแห่งจักรวรรดิ หลินมู่อวี่และเว่ยโฉวเข้าไปข้างในโดยให้ทหารที่เหลือเฝ้าอยู่ด้านนอก
เกราะเทวะของหลินมู่อวี่และเกราะองครักษ์อวี้หลินของเว่ยโฉวเป็นที่สะดุดตาอย่างมาก เมื่อผู้จัดการร้านเห็นเป็นหลินมู่อวี่จึงรีบมาต้อนรับด้วยรอยยิ้มทันที “ท่านหลินจื้อ…ไม่เจอกันนานนะขอรับ ท่านกำลังมองหาเสี่ยวถังอยู่ใช่หรือไม่?”
“อืม…ท่านอย่าเรียกข้าว่าหลินจื้อเลย แค่หลินมู่อวี่ก็พอ…”
“ขอรับ!”
ไม่นาน จินเสี่ยวถังปรากฏตัวด้วยสีหน้าตื่นเต้น นางเข้าไปกอดแขนของหลินมู่อวี่อย่างออกหน้า “ท่านหลินจื้อ…ท่านไม่มาหาข้าเสียนาน รู้หรือไม่ว่าข้าตั้งตารอท่าน…ขออภัยข้าต้องเรียกท่านว่าหลินมู่อวี่ใช่หรือไม่”
ร้านค้าแห่งนี้มีเส้นสายมากมาย ไม่มีเรื่องใดที่ไม่รู้ จึ
