ุราของเจ้าแล้วหุบปากไปซะ!”
จากนั้นเซี้ยโหวซางระเบิดเสียงหัวเราะออกมา
หลินมู่อวี่มองและแอบคิดว่า…เซี้ยโหวซางค่อนข้างปากเสีย ทว่าเมื่อได้ยินเขาล้อเลียนกงฉวนและสวี่เกิงก็ทำให้อาอวี่พึงพอใจมาก นี่คือชะตากรรมที่พวกเขาควรได้รับ!
หลังจากดื่มกินจนอิ่มหนำ หลินมู่อวี่ก็พาเว่ยโฉวและองครักษ์นายอื่นๆ ออกจากกระโจมหลัก
“ท่านหลินมู่อวี่ ที่พักของเราอยู่ทางด้านใต้ของรังอินทรีขอรับ” เว่ยโฉวกล่าวอย่างสุภาพ
“อืม”
“ทว่าพวกเขาเพิ่งตั้งกระโจมให้วันนี้” เว่ยโฉวกล่าวเสริมด้วยความระแวงกลัวว่าหลินมู่อวี่จะโกรธ ถึงอย่างไรหลินมู่อวี่ก็เป็นถึงวีรบุรุษของรังอินทรี ทุกคนต่างเป็นกังวลหากเขาไม่พอใจกับกระโจมเก่าซอมซ่อ
ทว่าหลินมู่อวี่ไม่ได้สนใจเรื่องนี้ เขากล่าวด้วยรอยยิ้ม “ไม่เป็นไร ตราบใดที่มันสามารถกันฝนและลมได้”
“ขอรับ!”
เมื่อมาถึงที่พักก็พบว่ากระโจมเหล่านั้นเรียบง่ายมาก กระโจมของหลินมู่อวี่เป็นสีขาวล้วน แม้จะเพียงพอสำหรับกันฝน ทว่าคงยากที่จะกันลม และมีฟูกซึ่งภายในยัดด้วยหญ้าแห้ง
หลินมู่อวี่ตกตะลึงเมื่อเห็นสภาพที่พัก พระเจ้าช่วย! รังอินทรีช่างน่าอนาถใจเกินไปแล้ว…มันน่าสมเพชจนดูเกินจริงไปมาก!
“ท่านหลินมู่อวี่ ท…ท่านพอใจหรือไม่ขอรับ?” เว่ยโฉวรู้สึกว่านี่คงเกินกว่าจะทนไหว
เมื่อหลินมู่อวี่มองออกไปรอบบริเวณก็เห็นว่ากระโจมของเว่ยโฉวและคนอื่นๆ เพียงทำขึ้นจากหญ้าแห้งและอิงแอบต้นไม้ใหญ่อย่างง่ายๆ เท่านั้น ซึ่งมีลมหนาวพัดเ
