EP.157 ก้าวร้าว
“จ…เจ้า!”
เมื่อเห็นร่างของซ่งฮั่นหยวนล้มลงกับพื้น ทันใดนั้นพระพักตร์อันงดงามของฉินอินเริ่มบิดเบี้ยวไปด้วยโทสะ นางชี้นิ้วไปที่เจิ้งอี้ฝานก่อนตรัสว่า “เจ้าบังอาจประหารคนต่อหน้าข้าเชียวหรือ!? เจิ้งอีฝาน…เจ้าทะนงตัวเกินไปแล้ว!!”
เจิ้งอี้ฝานยื่นศีรษะของซ่งฮั่นหยวนให้นายกองค่ายเสินเวยก่อนจะประสานมือพร้อมกล่าวว่า “ขุนนางอาวุโสผู้นี้ขอประทานอภัยพ่ะย่ะค่ะ ซ่งฮั่นหยวนเป็นปลิงดูดเลือดของกองทัพ ดังนั้นเขาสมควรจะถูกประหารชีวิต แล้วขุนนางอาวุโสผู้นี้จะขอประทานอภัยกับองค์จักรพรรดิเป็นการส่วนพระองค์เอง”
‘ฟู่ ฟู่…’
ความรู้สึกของหลินมู่อวี่เต็มไปด้วยความโกรธขณะที่กำปั้นปกคลุมไปด้วยเพลิงปราณยุทธ์ และกระบี่เหลียวหยวนเริ่มสั่นเนื่องจากความพิโรธของเจ้านายราวกับว่าพร้อมจะออกจากฝักเพื่อสังหารศัตรูทุกเมื่อ ทว่าหลินมู่อวี่มิได้ขยับ เขาไม่มั่นใจแม้แต่สิบเปอร์เซ็นต์ว่าจะสามารถต่อกรกับขอบเขตปราชญ์อย่างเจิ้งอี้ฝานได้ อีกทั้งหากเขาเริ่มก่อน…คงเป็นการดึงเสี่ยวซีและฉินอินมาพัวพันด้วยแน่ อาอวี่ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากระงับความโกรธเอาไว้
หลินมู่อวี่เกลียดตัวเองที่ไม่สามารถหยุดการกระทำอันองอาจของเจิ้งอี้ฝานได้ หากเขาตัดสินใจขัดขวางซ่งฮั่นหยวนคงไม่ถูกตัดศีรษะอย่างอนาถ…องครักษ์ผ่านศึกผู้นี้เป็นผู้อาวุโสสำหรับอาอวี่ เช่นเดียวกับฉินเหลย ฉู่ฮว๋ายเหมี่ยน และคนอื่นๆ พวกเขามิควรตายอย่างไร้เกียรติเยี่ยงนี้
…
จา
