EP.155 มิได้หยุดพัก
บนหิมะมีกองปฏิกูลขนาดเส้นผ่านศูนย์กลางหนึ่งเมตร อีกทั้งยังคงมีควันลอยขึ้นมา ความร้อนจากมันทำให้หิมะรอบๆ ละลายราวกับว่าบริเวณนั้นเต็มไปด้วยพลังงานความร้อน
กองทหารของหลินมู่อวี่ต่างพากันมุงดูพร้อมสังเกตอยู่พักใหญ่ เว่ยโฉวครุ่นคิดก่อนกล่าวว่า “เมื่อพิจารณาจากสีและกลิ่นแล้ว…อาจเป็นสุกรไพรวัน หากมันสามารถปลดทุกข์ได้มากมายถึงเพียงนี้คงตัวใหญ่มากทีเดียว และถ้ามันกำลังหาอาหารอยู่ คงเดินไปได้ไม่ไกลนัก เราสามารถติดตามมันด้วยกลิ่นและรอยเท้าที่ทิ้งไว้ได้!”
หลังพูดจบเว่ยโฉวยื่นจมูกสูดกลิ่นในอากาศ ไม่มีใครคาดคิดว่าเขาจะทำท่าทางเช่นนี้
หลินมู่อวี่คิดว่าการกระทำของเขาค่อนข้างตลก “เอาล่ะ เว่ยโฉวจะเป็นผู้นำทาง ไปกันเถิด!”
“ขอรับ!”
กองทหารรีบตามหลังเว่ยโฉวขณะที่เขาแกะรอยสัตว์ร้ายผ่านทะเลหิมะ เมื่อเคลื่อนทัพไปได้ไม่นาน ทันใดนั้นก็มีเสียงเล็ดลอดออกมา ‘กร้วม กร้วม’ เสียงนั่นดังมาจากสุกรไพรวันตัวมหึมาซึ่งกำลังเคี้ยววัชพืชใต้พื้นหิมะและยื่นก้นออกมาด้านนอก มันเป็นภาพที่ค่อนข้างตลก ทว่าสุกรตัวนี้มีขนาดใหญ่มากราวกับเนินเขาขนาดย่อมๆ เลยทีเดียว
“โอ้!”
เว่ยโฉวยิ้มร่าพร้อมกล่าวว่า “ไม่จำเป็นต้องตามหาหมูป่าหนักหนึ่งพันกิโลกรัมแล้ว…เจ้าตัวนี้คงหนักราวห้าพันกิโลกรัมเสียกระมัง? มันอาจเข้าสู่ช่วงโตเต็มวัยแล้วเป็นแน่!”
และใช่…สุกรตัวนี้กำลังเข้าสู่ภาวะช่วงโตเต็มวัย บนหน้าผากมีเส้นสีทองสองเส้นซึ่งหม
