ียงคำรามทุ้มลอยมาตามสายลม แสงสีทองพาดผ่านเกล็ดหิมะ เป็นเวลาเดียวกันกับที่อสูรเกล็ดทองคำปรากฏตัว! บนหัวของมันมีลายสีทองหกเส้น สีเงินสองเส้น แสดงว่าอสูรตัวนี้มีอายุหกพันสองร้อยปี! ตัวที่ใหญ่ยักษ์ทำให้อุ้งเท้ามันจมหายไปในหิมะ อสูรเกล็ดทองคำตัวผู้มองศพคู่รักของตนด้วยแววตาขุ่นมัว มันร้องครวญครางอย่างน่าเวทนา
หลินมู่อวี่ขมวดคิ้วและนิ่งเงียบ ภาพที่เห็นทำให้เขารู้สึกเสียเกียรติ อสูรพวกนี้มีความคิด และการที่เขาสังหารคู่รักของมันนั้นโหดเหี้ยมไปหรือเปล่า?
เว่ยโฉวไม่ได้คิดเช่นเดียวกัน เขาหรี่ตาและเอ่ยขึ้น “ท่านแม่ทัพ เราจะปล่อยให้มันไว้ทุกข์เสร็จก่อนแล้วค่อยฆ่ามันหรือ?”
“ไม่…”
หลินมู่อวี่ยกมือขึ้นสั่งการ “ข้าจะจัดการเอง พวกเจ้าอย่าได้ประมาทเป็นอันขาด! อสูรตัวนี้อายุราวหกพันสองร้อยปี พลังของมันแข็งแกร่งกว่าตัวก่อนหน้านี้ยิ่งนัก เพราะอย่างนั้นจงระวังไว้ พลังแสงของมันสังหารพวกเจ้าได้ในคราเดียว ในฐานะองครักษ์อินทรีข้าไม่อยากให้ใครตายในภารกิจนี้!”
เว่ยโฉวพยักหน้ารับ “เช่นนั้นท่านจงระวังตัวด้วยขอรับ!”
“อืม พวกเจ้าเองก็วางใจเสีย”
…
อสูรเกล็ดทองคำตัวผู้ครวญครางอย่างอาลัย ดมศพคู่ของตนและส่งเสียงคำรามออกมา หนวดรอบปากเริ่มสั่นด้วยความโกรธแค้น สายตาเหลือบไปเห็นกองทหารอยู่ไม่ไกล อสูรร้ายกระโจนเข้าไปพร้อมส่งเสียงอย่างโกรธเกรี้ยว หมายจะสังหารเหล่าศัตรูให้สิ้น!
“ฟิ้ว!”
กระบี่เหลียวหยวนที่ห่อหุ้มด้วยสายฟ้าทะยา
