รีแห่งนี้มีทหารรักษาการณ์อยู่ไม่กี่ร้อยนาย ซึ่งทหารที่อยู่ใต้บังคับบัญชาของอาอวี่ก็ปาไปหนึ่งร้อยสิบนายแล้ว
ขณะที่กำลังควบม้าข้ามภูเขา เว่ยโฉวได้ออกมาต้อนรับ เขาคำนับกองทัพจักรวรรดิพร้อมกล่าวว่า “ท่านแม่ทัพขอรับ…ท่านผู้บังคับบัญชาทหารสูงสุดรออยู่ในกระโจมหลักแล้ว เรียนเชิญท่านโดยเร็วขอรับ”
“นำทางไป”
“ขอรับ!”
ทหารทั้งหมดรีบรุดหน้ามาที่รังอินทรีโดยมีหลินมู่อวี่นำขบวนเหล่าทหารม้า หากมองลงไปจะพบว่าหน้าผาแห่งนี้สูงชันมาก ตัวค่ายตั้งตระหง่านอยู่ริมหน้าผา…เหตุผลที่กล่าวมาทั้งหมดทำให้เรียกหน่วยนี้ว่า รังอินทรี
รังอินทรีประกอบไปด้วยแม่ทัพเจ็ดนายรวมไปถึงหลินมู่อวี่ ซึ่งมีผู้บังคับบัญชาทหารสูงสุดนามว่า เมิ่งฟาง ว่ากันว่า…บรรพบุรุษของเมิ่งฟางเป็นถึงแม่ทัพผู้ยิ่งใหญ่อันมีชื่อเสียงเกรียงไกร ทว่าเมื่อเวลาล่วงผ่านหลายพันปี…ตระกูลเมิ่งแทบจะไม่หลงเหลือผู้มีความสามารถอยู่อีกแล้ว ตอนนี้เขาเป็นเพียงแม่ทัพคุมทหารในค่ายเล็กๆ วันใดกันเล่าที่จะได้เป็นตำนานเช่นบรรพบุรุษ?
เมื่อเข้าไปในกระโจมหลัก หลินมู่อวี่ประสานมือเพื่อคารวะก่อนกล่าวว่า “ข้า…หลินมู่อวี่ มาเพื่อรายงานตัวต่อท่านแม่ทัพใหญ่ขอรับ!”
เมิ่งฟางเป็นบุรุษอายุราวสี่สิบปีใบหน้าหยาบกร้าน เขาหัวเราะพร้อมกับลุกขึ้น “หลินมู่อวี่…ในที่สุดท่านก็มาถึง นั่งลงเถิด ท่านมาถูกเวลาเสียจริง”
“มีเหตุอันใดหรือขอรับ?” หลินมู่อวี่นั่งลงพร้อมเอ่ยถาม
เมิ่งฟางกล่าวอย่างลังเลด
