ารเกล็ดมังกรก็ก่อตัวขึ้นสำเร็จแล้ว ปราณยุทธ์พลันพุ่งออกมา โจมตีด้วยหมัดเสียงปีศาจแหวกอากาศออกไป “เปรี้ยง” นึกไม่ถึงว่าหมัดเสียงปีศาจจะทำอะไรผิวศิลาของมันไม่ได้ แต่กลับเป็นกรงเล็บของมันที่ข่วนกระดองเต่าทมิฬจนเป็นรูขนาดใหญ่ เปลวเพลิงสลายไป แต่เขามีพลังฟื้นฟูทำให้ฟื้นฟูสภาพได้อย่างรวดเร็ว
“เฮือก…”
หลินมู่อวี่รู้สึกกลัดกลุ้ม ถอยหลังอย่างรวดเร็ว สายตาคมกริบเห็นทุกสิ่งชัดเจน ทันใดนั้นเขากระทืบเท้า เปล่งเสียงเรียกเถาวัลย์น้ำเต้าให้ออกไปรัดการเคลื่อนไหวของวานรหินอย่างรวดเร็ว โอกาสที่หายากแบบนี้จะพลาดได้อย่างไร ฝ่ามือของหลินมู่อวี่มีแก่นเพลิงมังกรไหลวนอย่างรวดเร็ว กระบี่เหลียวหยวนหวีดร้องอยู่กลางอากาศ โจมตีศัตรูด้วยเกลียวเพลิงมังกรคลั่ง
และในเวลาเดียวกันนี้ ด้านหลังก็รู้สึกเย็นวูบขึ้นมา
ยังมีวานรหินอีกตัว!
ในความมืดมีประกายสีแดงสองสายพุ่งออกมา เป็นวานรหินอีกสองตัวจู่โจมเข้ามา
หลินมู่อวี่หันกลับไปอย่างรวดเร็ว กางฝ่ามือออก ทันใดนั้นดอกน้ำเต้าปรากฏออกมา และพ่นพิษออกไปอย่างเร็ว วานรหินสองตัวนั้นมีสัญชาตญาณ รู้ความร้ายกาจของพิษเหลว รีบหมุนตัวหลบกลางอากาศ แต่ด้านหลังกลับมีเลือดไหลและเสียงร้องโหยหวนของวานรหิน วานรหินตัวแรกถูกแก่นเพลิงมังกรของกระบี่เหลียวหยวนกำจัดไปแล้ว
“หมับ!”
หลินมู่อวี่คว้าด้ามกระบี่เอาไว้ พุ่งตัวเข้าไปฟันวานรหินตัวที่สองจนกระเด็นออกไป แต่ด้านหลังเขากลับเย็นวูบ ไหล่ได้รับบาดเจ็บ
