EP.131เพื่อฉินอิน
วันรุ่งขึ้น ที่ศาลาน้ำชาของวิหารศักดิ์สิทธิ์ เกอหยางนั่งอยู่ตรงข้ามเหลยหง เขาหลับตาสูดกลิ่นหอมของชาที่เป็นบรรณาการมาจากหลิ่งหนาน ส่วนเหลยหงนั่งขัดสมาธิอยู่ฝั่งตรงข้าม ปราณยุทธ์จางๆ แผ่ออกมา การต่อสู้กับเจิ้งอี้ฝานทำให้เขาได้รับบาดเจ็บหนัก ยังต้องโคจรลมปราณรักษาอาการบาดเจ็บอย่างต่อเนื่อง
“เป็นอย่างไรบ้าง” เกอหยางลืมตาและถามขึ้น
เหลยหงลืมตาขึ้นช้าๆ แล้วตอบ “อาการบาดเจ็บของอวัยวะภายในหายดีแล้ว โอสถที่สมาพันธ์โอสถส่งมาใช้ได้ดีทีเดียว เพียงแต่อาการบาดเจ็บในชีพจรนั้นยังขจัดไม่หมด เฮ้อ…ข้าคำนวณผิดเอง ครั้งก่อนที่ประมือกับเจิ้งอี้ฝานคือเมื่อสิบกว่าปีก่อน ตอนนั้นเขาเป็นแค่ขอบเขตนภาชั้นที่หนึ่งเอง คิดไม่ถึงว่าเขาใช้เวลาสิบกว่าปีทะลวงขึ้นมาถึงขอบเขตปราชญ์แล้ว แถมเคล็ดวิญญาณน้ำแข็งของเขายังร้ายกาจขึ้นมากด้วย”
เกอหยางยิ้มบางๆ “วางใจเถอะ ครั้งก่อนพวกเราตั้งรับไม่ทัน หลังจากนี้เตรียมการป้องกันให้ดีขึ้น ข้ายื่นเรื่องขอพลธนูจำนวนสองร้อยนายจากกองทหารรักษาพระองค์เพื่อมาเฝ้าคุ้มกันวิหารศักดิ์สิทธิ์แล้ว หากเจิ้งอี้ฝานบุกมาอีก ปราณยุทธ์วิญญาณน้ำแข็งคงต้านทานลูกธนูนับหมื่นดอกไม่ได้หรอกกระมัง”
“อืม คงต้องเป็นแบบนี้แล้วล่ะ”
และในตอนนี้เอง ทหารรักษาการณ์นายหนึ่งเดินมาตามระเบียงทางเดินทึ่เต็มไปด้วยเถาวัลย์เขียว เขาทำความเคารพแล้วกล่าวขึ้น “ผู้ดูแลอาวุโส ผู้บัญชาการองครักษ์อวี้หลินฉินเหลยแห่
