ียว ความสวยสดงดงามไฉนเลยที่นางกำนัลผู้นี้จะเทียบได้ ภาพวาดนี้ไม่เหมือนนางแม้แต่น้อย แต่กลับงดงามเหมือนฉินอินอยู่หลายส่วน
“แอ๊ด…”
ประตูถูกเปิดออกเบาๆ ฉินอินผู้งดงามทรงเดินเข้ามา นางเสด็จมายืนอยู่ด้านหลังของฉินจิ้น ทอดพระเนตรมองภาพวาด พลันแย้มพระสรวลขึ้นมา “เสด็จพ่อวาดรูปเสด็จแม่อีกแล้วหรือเพคะ…”
ฉินจิ้นตกพระทัยแล้วอดแย้มพระโอษฐ์ไม่ได้ “เสี่ยวอิน ทำไมยังไม่นอนอีก”
“ลูกนอนไม่หลับเพคะ ก็เลยมาหาเสด็จพ่อ”
“รีบไปนอนเสีย บุตรสาวบ้านไหนนอนดึกเช่นนี้” ฉินจิ้นโบกพระหัตถ์เป็นสัญญาณให้นางกำนัลออกไป
ฉินอินแย้มพระโอษฐ์น้อยๆ “เสด็จพ่อ หม่อมฉันหน้าตาเหมือนเสด็จแม่จริงๆ หรือเพคะ”
“อืม เหมือนกันแทบจะทุกอย่าง”
ฉินจิ้นทอดพระเนตรเหม่อไปนอกหน้าต่าง “หลังจากเสด็จแม่ของเจ้าจากไป ทุกอย่างของพ่อก็แทบจะมอบให้เจ้าทั้งหมด มานี่สิ พ่อหวีผมให้เจ้า หวีผมเสร็จแล้วก็ไปนอนได้แล้ว”
“เพคะ”
ฉินอินประทับลงหน้ากระจกทองเหลืองอย่างว่าง่าย ถอดมงกุฏองค์หญิงออก ทำให้พระเกศาที่ยาวดำสนิทดั่งน้ำหมึกทิ้งตัวลงมา ฉินจิ้นทรงหยิบหวีเงิน ทอดพระเนตรท่าทางของบุตรสาวในกระจกก็อดที่จะพระวรกายสั่นเทาไม่ได้ ก่อนตรัสอย่างพระทัยลอย “หลายปีมานี้ หากได้เห็นหน้านางอีกครั้ง คงจะดีไม่น้อย ข้ายินดีแลกทุกสิ่งทุกอย่างเพื่อที่จะได้เห็นหน้านางอีกสักครั้ง…”
ฉินอินพระเนตรแดงระเรื่อ “เสด็จพ่อ…”
ฉินจิ้นทรงหวีพระเกศายาวของบุตรสาวอย่างช้าๆ พระพักตร์เต็มไปด้วยค
