วามรักใคร่ “ฉินอินน้อยของพ่อโตแล้ว… เมื่อตอนเจ้ายังเล็ก ข้าก็คิดว่าจะอยู่เป็นเพื่อนเจ้าได้นานเท่าไรกันนะ แต่เสี่ยวอินก็เติบโตอย่างรวดเร็ว ใกล้จะต้องอภิเษกแล้ว…ข้างกายเสี่ยวอินจะมีใครอีกคนคอยทะนุถนอมเจ้า รักเจ้าแทนพ่อ”
น้ำพระเนตรเอ่อคลอ ฉินอินทรงหลับพระเนตร และปล่อยให้น้ำพระเนตรไหลลงมา
ฉินจิ้นพระหัตถ์สั่นเล็กน้อย พึมพำเหมือนตรัสกับตนเอง “เวลาผ่านไปเร็วเหลือเกิน พริบตาเดียวเจ้าก็เติบใหญ่ถึงเพียงนี้แล้ว ไม่รู้ว่าทำไม พ่อ…พ่อถึงเอาแต่รู้สึกว่ายังดูเจ้าไม่พอเลย เจ้าก็เติบใหญ่ต้องอภิเษกแล้ว…”
ไหล่หอมของฉินอินสั่นเล็กๆ “เสด็จพ่อ เสด็จพ่อ…ไม่ต้องตรัสแล้วเพคะ ข้าจะไม่อภิเษก”
ฉินจิ้นทรงพระสรวล “อย่าพูดอะไรโง่ๆ ถึงเจ้าจะเป็นองค์หญิงก็ต้องอภิเษก มิเช่นนั้นจะสืบทอดสายเลือดของตระกูลฉินต่อไปอย่างไร พ่อเพียงแค่หดหู่ใจเล็กน้อย…เสี่ยวอิน ในราชวงค์รุ่นเยาว์ เจ้าถูกใจคนไหนที่สุดหรือ”
ฉินอินอึ้ง เช็ดน้ำพระเนตรแล้วตรัสขึ้น “หม่อมฉันยังเด็ก ไม่คิดจะอภิเษกเพคะ เสด็จพ่อไม่ต้องถามหม่อมฉันแล้ว เสี่ยวอินจะไม่อภิเษกกับใครทั้งนั้น”
“พูดอะไรโง่ๆ อีกแล้ว ฉินเหลย ฉินเหยียน และเหล่าบุตรชายของเจิ้นหนานอ๋อง หากเจ้าต้องตาใคร พ่อก็จะประทานพิธีอภิเษกสมรสให้ เจ้าอายุยี่สิบชันษาแล้ว ตอนเสด็จแม่ของเจ้าอายุยี่สิบก็อภิเษกมาเป็นฮองเฮาของข้าแล้ว…”
“ข้าไม่อภิเษก รออีกสักปีสองปีก่อนเถอะเพคะ” ฉินอินพระเนตรแดงก่ำตรัสขึ้น “ที่เสด็จ
