บทที่ 499 วสันตฤดูแห่งเทียนอู๋
ชั่วขณะนั้น ทั้งตำหนักเทียนอู๋เงียบสงัดไร้สุ้มเสียง
ภายในท้องพระโรงอันกว้างใหญ่ มีเพียงเสียงกระบี่ใสกระจ่างดังก้องอยู่หนึ่งเดียว แสงกระบี่เจิดจ้า ดุจสายน้ำหลากพังทลายเขื่อน กวาดซัดออกไปอย่างไร้ความปรานี เป็นการโจมตีครอบคลุมในวงกว้างโดยไม่เลือกเป้าหมาย!
อั้งเซียวคิดคำนวณอย่างชัดเจนแล้ว ในช่วงพริบตาเดียวเขาไม่มีทางจำแนกได้ว่าผู้ใดคือจอมวางแผนลอบทำร้ายตน ดังนั้นจึงทำได้เพียงโจมตีแบบไม่เลือกหน้า ครอบคลุมบรรดาขุนนางทั้งหมดในตำหนักเทียนอู๋ ยกเว้นเพียงจักรพรรดิเจียโย่วและสามมหาเสนาบดีที่เขาไม่ได้จู่โจม
ทว่าเขาไม่โจมตี ไม่ได้หมายความว่าจักรพรรดิเจียโย่วและสามมหาเสนาบดีจะไม่ตอบสนอง
เพราะบรรดาขุนนางระดับสูงแห่งราชสำนักเต๋าล้วนอยู่ในตำหนักเทียนอู๋ในเวลานี้ อีกทั้งกำลังจะเร้นกายหายไปจากโลก หากคนเหล่านี้ตายหมด ราชสำนักเต๋าจะอยู่ได้อย่างไร?
เกือบในเวลาเดียวกัน จักรพรรดิเจียโย่วก็ได้ลงมือ
“บังอาจนัก!”
สิ้นเสียง บัญญัติแห่งมรรคาแคว้นเซียนก็ถาโถมลงมา อีกทั้งตำหนักเทียนอู๋ก็เป็นศูนย์กลางของราชสำนักเต๋า อานุภาพของบัญญัติแห่งมรรคาแคว้นเซียนจึงหนาแน่นที่สุด
ดังนั้นแสงกระบี่ของอั้งเซียวพอปรากฏ ก็ถูกบัญญัติแห่งมรรคาแคว้นเซียนบีบกดลงทันที จากเดิมที่เพียงพอจะกวาดล้างทุกผู้คนในระดับมรรคผลโอสถทองคำขั้นปลาย กลับถูกกดตกลงมาจนเหลือเพียงขั้นกลาง ทั้งความเร็วและพลังอานุภาพล้วนลดฮวบล
