เขตปราชญ์แน่ๆ
……
ในตอนนี้ หลินมู่อวี่มีบาดแผลเต็มกาย แขนซ้ายมีธนูสองดอกปักอยู่ บนไหล่เองก็มีบาดแผลจากหอกเจ็ดแปดแผล การโจมตีพวกนี้ทำให้เกิดบาดแผลที่ผิวหนังและกล้ามเนื้อ แต่ไม่ได้บาดเจ็บถึงกระดูก อย่างไรก็ตามคัมภีร์หลอมกระดูกมังกรทำให้กระดูกของเขาหลอมกลายเป็นกระดูกมังกรที่แข็งแกร่งแทงไม่เข้า ไม่อ่อนแอแบบเมื่อก่อนอีกต่อไป
แต่ในตอนนี้เอง จู่ๆ ก็มีพลังไร้ลักษณ์สายหนึ่งกดลงมาทำให้ของหลินมู่อวี่แทบจะไม่สามารถขยับตัวได้
“บังอาจนัก เป็นนักโทษอุกฉกรรจ์ คิดจะขัดขืนหรือ”
น้ำเสียงเย็นชาดังขึ้นมา หลินมู่อวี่เปื้อนเลือดเต็มตัว เงยหน้ามองไปด้านนอก
ภายใต้แสงจากเปลวเพลิง ร่างที่ผอมแห้งก้าวเข้ามาบนพื้นหินอย่างช้าๆ ทุกย่างก้าวราวกับเพิ่มพลังพันธนาการไว้อีกชั้น หลินมู่อวี่รู้สึกเหมือนถูกตาข่ายนับหมื่นคลุมเอาไว้ ไม่อาจขยับตัวได้
“ฉึก ฉึก…”
ลูกธนูอีกสองดอกทะลุเข้าที่กลางอก สร้างความเจ็บปวดรุนแรง
หลินมู่อวี่คิดจะต่อต้าน แต่ไม่อาจต้านทานพลังนี้ได้โดยสิ้นเชิง
……
“ท่านเสินโหว…ท่านเสินโหวมาแล้ว,,,”
กลุ่มครูฝึกตกตะลึงตาค้าง หลายคนในนั้นถึงขั้นที่ขี่ม้าอยู่ก็ลงจากม้ามาคุกเข่าข้างหนึ่งกับพื้น ตะโกนด้วยความเคารพ “คารวะท่านเสินโหว…”
เจิ้งอี้ฝานเป็นผู้มีเกียรติยศสูงสุดในกองทัพของจักรวรรดิ ในสายตาของเหล่าทหารเขาเหมือนกับพระเจ้า มีฐานะที่ดูเหมือนจะสูงกว่าจักรพรรดิด้วยซ้ำ
จางเหว่ยกลับกำหมัดแน่น กระโจนขึ้นไปด้านหน้าด้ว
