ใต้เท้าท่านนี้ หลินจื้อแห่งวิหารศักดิ์สิทธิ์ต้องขออภัยท่านด้วย”
“หลินจื้อ?”
ผู้ที่มานั้นเป็นชายวัยกลางคนอายุประมาณสามสิบปี นัยน์ตาเก็บประกายเอาไว้ สองเท้าก้าวมาอย่างหนักแน่นมั่นคง เห็นชัดว่าเป็นยอดฝีมือ เขายกมุมปากขึ้นกล่าว “เจ้าก็คือหลินจื้อผู้นั้นที่ตัดแขนข้างหนึ่งของจ้าวจิ้นน่ะหรือ น่าเกรงขามยิ่งนัก!”
หลินมู่อวี่ยิ้มเย็น “ใต้เท้า จางเหว่ยไม่ได้ตั้งใจจะล่วงเกิน ในเมื่อค่ายเสินเวยต้องการรับเสบียงก่อนเช่นนั้นก็เชิญพวกท่านก่อนเถอะ!”
จู่ๆ คนผู้นี้ก็หัวเราะเสียงแหลมออกมา “พูดได้ดี พวกเจ้าทำร้ายคนของกองเสบียง แล้วคิดจะจากไปเช่นนี้หรือ”
“แล้วท่านต้องการอะไรหรือ”
แววตาหลินมู่อวี่เย็นยะเยือก พลันยกมือดึงกระบี่เหลียวหยวนออกมา กล่าวเรียบๆ “ถึงคนของวิหารศักดิ์สิทธิ์จะน้อยกว่า แต่ก็ไม่ได้จะเกรงกลัวพวกท่านหรอก”
……
หัวหน้ากองพันของค่ายเวยเสินก็ไม่ใช่เล่นๆ เหมือนกัน ชักกระบี่ที่เอวออกมา กล่าวเสียงทุ้มต่ำ “ทหาร ปลดอาวุธทหารวิหารศักดิ์สิทธิ์กลุ่มนี้ซะ!”
