่เมื่อหลินมู่อวี่มาถึงด้านหน้ากระโจมใหญ่ก็ได้ยินเสียง “เปรี้ยง” หลังจากนั้นก็เห็นคนกระเด็นออกมาจากกระโจม กระอักเลือด หน้าอกยังมีเปลวไฟเล็กๆ ปรากฏขึ้น เห็นชัดว่าถูกหมัดกระชากวิญญาณของจางเหว่ยซัดจนกระเด็นออกมา
จางเหว่ยรีบเดินออกมาจากกระโจม บนกำปั้นยังมีพลังวิญญาณยุทธ์ไหววนอยู่ กล่าวเสียงต่ำ “เจ้าลูกหมา ไม่ให้เงินเจ้าแล้วคิดจะกลั่นแกล้งพวกเราวิหารศักดิ์สิทธิ์อย่างนั้นหรือ”
ผู้ดูแลกองเสบียงมีหัวหลิมเหมือนหนู รีบตะโกนเสียงดัง “มีคนจะฆ่าข้า มีคนจะฆ่าข้า ครูฝึกวิหารศักดิ์สิทธิ์จะฆ่าคนกลางวันแสกๆ”
“ยังจะกล้าแหกปากอีก!”
จางเหว่ยหมุนกำปั้นจะชกออกไป หลินมู่อวี่รีบพลิกตัวลงจากม้าหยุดหมัดของจางเหว่ยไว้ กล่าว “ใจเย็นก่อน จางเหว่ย”
“ไอ้เวรนี่ วันนี้ข้าจะสั่งสอนมัน” จางเหว่ยควบคุมอารมณ์รุนแรงของตนไม่ได้ ตะโกนด่าอย่างเกรี้ยวกราด “ถือดีอะไรให้ค่ายเวยเสินเบิกเสบียงก่อน เห็นอยู่ชัดๆ ว่าพวกเรามาก่อน ค่ายเวยเสินถือดีอะไรมาวางอำนาจบาตรใหญ่เช่นนี้!”
และในตอนนี้เอง จู่ๆ ทางซ้ายมือก็มีน้ำเสียงเย็นยะเยือกดังขึ้น “อ้าว ครูฝึกดาวทองจางเหว่ยแห่งวิหารศักดิ์สิทธิ์หมัดรุนแรงสมคำร่ำลือจริงๆ แต่อารมณ์นั้นรุนแรงเสียยิ่งกว่า ไร้สาระจริงๆ!”
หลินมู่อวี่หันไปมอง เมื่อเขาเห็นผู้บัญชาการทหารของค่ายเวยเสินนายหนึ่งท่าทางดุร้ายเดินนำกลุ่มทหารเข้ามา ก็ร้องว่าท่าไม่ดีขึ้นในใจ
จึงรีบเดินขึ้นไปด้านหน้า หลินมู่อวี่ประสานมือกล่าว “
