อนว่าไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเขา และหลี่หมิงข่ายเองเคยเห็นทักษะการใช้จตุธาตุควบคุมกระบี่ของหลินมู่อวี่มาก่อนแล้วด้วย จึงรู้สึกหวาดกลัวอยู่ลึกๆ และแน่นอนว่ารู้สึกเคารพนับถือหลินมู่อวี่เป็นอย่างมาก การฝึกซ้อมในช่วงเช้าผ่านไปอย่างน่าเบื่อ ถึงขั้นที่ตอนฝึกซ้อมกับหลี่หมิงข่ายอยู่นั้น หลินมู่อวี่จะแอบฝึกหลอมกระดูกมังกรเพื่อเพิ่มระดับความบริสุทธิ์ของปราณยุทธ์ นี่เป็นเรื่องที่หลี่หมิงข่ายคิดไม่ถึงเลยสักนิด
หลังจากฝึกซ้อมเสร็จแล้ว ทุกคนรวมตัวกันที่ด้านในโถงทดสอบ
เกอหยางเดินเข้ามาแล้วประกาศ “ใต้เท้าแห่งวิหารศักดิ์สิทธิ์ทุกท่าน ข้ามีเรื่องจะแจ้งให้ทราบ ครูฝึกดาวสีทองจ้าวจิ้นฟื้นตัวจากอาการบาดเจ็บและกลับมาทำงานที่วิหารศักดิ์อีกครั้ง”
ด้านนอกประตูใหญ่ จ้าวจิ้นสวมชุดศึกเดินเข้ามา แต่เพราะแขนขวาถูกหลินมู่อวี่ตัดขาดไป ตรงแขนเสื้อจึงว่างเปล่า ดูแล้วขัดๆ อยู่บ้าง ใบหน้าของเขามีไอสังหารจางๆ มือซ้ายถือทวนเล่มใหม่ ค่อยๆ เดินเข้ามา แล้วมองหลินมู่อวี่อย่างเย็นชา ก่อนจะพูดขึ้น “ท่านหลินจื้อ คิดไม่ถึงสินะว่าข้าจ้าวจิ้นยังกลับวิหารศักดิ์สิทธิ์ได้อีก”
หลินมู่อวี่กล่าวเรียบๆ “ท่านเป็นคนของวิหารศักดิ์สิทธิ์ กลับมาแล้วมีอะไรแปลกประหลาดหรือ”
จ้าวจิ้นถือทวนด้วยแขนข้างเดียว หัวเราะอย่างเย็นชา “หลินจื้อ เจ้าคิดว่าข้าเสียแขนไปข้างหนึ่งแล้วจะกลายเป็นคนพิการหรือ เจ้าคอยดูเถอะ สิ่งที่ข้าเสียไป จะต้องให้เจ้าต้องชดใช้คืนหลายเท
