อน ต้นไห่ถังต้นหนึ่งส่งกลิ่นหอมจางๆ ที่ใต้ต้นไม้ ฉู่เหยาตัวตรงยืนอยู่ตรงนั้น ราวกับต้นไม้หยกหิมะที่งดงาม ร่างกายมีปราณไหลเวียน ด้านข้างมีกระบี่เล่มหนึ่งหมุนอย่างช้าๆ อยู่กลางอากาศ
“ก๊อกๆ ๆ…”
หลินมู่อวี่เคาะที่ประตู แล้วยิ้มพูด “พี่ฉู่เหยา?”
“เอ๋?”
ฉู่เหยาลืมตาขึ้นทันที ด้วยความตกใจ ทำให้ความสามารถในการใช้จิตควบคุมกระบี่นั้นหายไปด้วย กระบี่เหล็กร่วงลงพื้นหินดัง “เกร้ง” นางหันไปเปิดประตู ยิ้มพูด “อาอวี่ ทำไมเจ้าถึงมาดึกดื่นแบบนี้ล่ะ”
หลินมู่อวี่ตบห่อผ้าในมือท่าทางลึกลับ “มาส่งของขวัญให้ท่านน่ะสิ!”
“อะไรเหรอ”
“ดูเอาเองสิ!”
ฉู่เหยารับ “ของขวัญ” มา แล้วเปิดห่อผ้าออก เมื่อประกายแวววาวของกระบี่ดอกหลีฮวาสะท้อนเข้ามาในม่านตาของนาง ทันใดนั้นร่างของนางก็สะท้าน ดวงตาสองข้างพร่ามัว “นี่คือ…?”
