หลอมกระบี่หลายเล่มพวกนี้ข้าก็เหนื่อยเจียนตายแล้ว การหลอมอาวุธเป็นเรื่องที่สิ้นเปลืองพลังมาก จะมากดดันข้าแบบนี้ไม่ได้หรอก”
“ก็ได้ ก็ได้…”
จินเสี่ยวถังมือไพล่หลัง ยิ้มพูดราวกับเป็นสาวน้อยข้างบ้าน “เช่นนั้น…หากมีศิลาวิญญาณระดับสูงมาข้าจะเก็บไว้รอใต้เท้าหลินจื้อมาซื้อเป็นอย่างไร”
“อืม ตกลง”
……
ออกจากสมาคมการค้า หลินมู่อวี่ตรงไปที่สมาพันธ์โอสถ ได้เวลานำกระบี่ดอกหลีฮวามอบให้แก่ฉู่เหยาแล้ว
แสงไฟในสมาพันธ์โอสถยามค่ำคืนสว่างไสว โคมไฟดอกอินสีม่วงเป็นประกายระยิบระยับสวยงาม หลินมู่อวี่กอดกระบี่ดอกสาลี่ที่อยู่ในห่อผ้าสีดำเอาไว้ กระบี่ดอกสาลี่เล่มนี้เป็นกระบี่ล้ำค่าระดับนิล ยามราตรีจะมีประกายแสงจางๆ ออกมา ปกติอาวุธล้ำค่าเช่นนี้คนอื่นเห็นแวบเดียวก็มองออกทันที ดังนั้นเขาจึงใช้ผ้าสีขาวห่อไว้อีกที
เหล่านักปรุงโอสถเสร็จจากหน้าที่ประจำวันแล้ว ต่างแยกย้ายกันไปพักผ่อน ห้องของฉู่เหยาอยู่ที่เรือนทางทิศใต้ของโถงปรุงโอสถ เรือนนี้มีห้องหมดสี่ห้องนอน มีนักปรุงโอสถอาศัยทั้งหมดสี่คน แต่มีฉู่เหยาเพียงคนเดียวที่เป็นสตรี แต่ก็ไม่เกิดเรื่องอันใดขึ้นอยู่แล้ว เพราะด้านนอกของแต่ละเรือนต่างมีทหารรักษาการณ์อยู่ สมาพันธ์โอสถเป็นแหล่งผลิตนักปรุงโอสถระดับสูงของจักรวรรดิ สำหรับจักรวรรดิแล้วสมาพันธ์โอสถเป็นเหมือนอัญมณีล้ำค่า แน่นอนว่ายินดีที่จะจ่ายเงินมหาศาลเพื่อคุ้มครองเหล่านักปรุงโอสถที่ไร้อาวุธเหล่านี้
บริเวณลานกว้างในเรื
