หม่าหลินแม้แต่น้อย ความจริงแล้วการฝึกของเจิ้งซานเหอนั้นเหมาะสมกับนักเรียนทหารมากที่สุด เพราะอย่างไรเสียการต่อสู้ในสนามรบก็เป็นเกมระหว่างการรุกและรับเท่านั้น
ต่อสู้กันเกือบห้านาที ทั้งสองเสมอกัน กลุ่มนักเรียนก็ส่งเสียงกระหึ่ม นักเรียนจำนวนไม่น้อยพุ่งไปหาเจิ้งซานเหอ และเขาก็เริ่มสาธิตทักษะดาบให้แก่เหล่านักเรียนที่ข้างสนาม ความจริงมันก็ไม่ยุติธรรมสักเท่าไร เหล่านักเรียนต่างกรูกันเข้าไปหาแต่ครูฝึก ไม่มีผู้ใดเข้าไปถามผู้ช่วยฝึกเลย ราวกับว่าผู้ช่วยฝึกเป็นเพียงแค่ตัวประกอบ
และตอนนี้เอง เกอหยางเปิดม้วนกระดาษและกล่าว “การฝึกซ้อมคู่ที่สาม ทักษะหอก ครูฝึกดาวสีทองจ้าวจิ้นคู่กับผู้ช่วยฝึกดาวสีเงินสือจงไห่!”
สือจงไห่เป็นนายทหารที่รบบนหลังม้าที่หาได้ยากในบรรดาผู้ช่วยฝึก เขาถือหอกเหล็กแล้วกระโดดขึ้นหลังม้า เข้าสู่ลานฝึกซ้อม ประสานมือคำนับจ้าวจิ้นมาแต่ไกล พร้อมยิ้มกล่าว “ใต้เท้าจ้าวจิ้น โปรดออมมือด้วย…”
“เฮอะ!”
มุมปากจ้าวจิ้นเผยรอยยิ้มเย็นชา และไม่ตอบ
“ย้าก”
สือจงไห่คำรามออกมา ควบม้าจับทวนพุ่งออกไปอย่างรวดเร็ว ส่วนจ้าวจิ้นก็พุ่งเข้ามาเหมือนกัน ทั้งสองฝ่ายพุ่งทวนออกมาแทบจะพร้อมกัน ทวนหลีฮวาของจ้าวจิ้นสะบัดออกกลางอากาศ พริบตาเดียว ปลายทวนหลีฮวาก็ถูกย้อมด้วยโลหิต ส่วนสือจงไห่ร้องครางออกมา เขาถูกทวนหลีฮวาแทงเข้าที่ท้องจนตัวลอย
เลือดไหลหยดลง จ้าวจิ้นสะบัดหอก ทันใดนั้นสือจงไห่ก็ลงไปกองอยู่ที่พื้น
“อ๊ากกก
