ัน “ก็ได้ ทางที่ดีเจ้าทั้งสองควรหยุดเมื่อถูกตัวกัน ห้ามทำร้ายกันและกัน มิเช่นนั้น…ข้าจะไม่อภัยให้เด็ดขาด!”
“ขอรับ!”
……
หลินมู่อวี่ควบม้าไปข้างหน้าอย่างช้าๆ ยกมือขึ้นชักกระบี่เหลียวหยวนออกจากฝัก ปราณยุทธ์ค่อยๆ ไหลเข้าสู่กระบี่ จนกระบี่เหลียวหยวนส่องประกายเพลิงขึ้นมา กลุ่มนักเรียนส่งเสียงประหลาดใจ คนจำนวนไม่น้อยพากันอึ้งตาค้าง “กลิ่นอายทรงพลังมาก ผู้ช่วยฝึกผู้นี้แกร่งมาก…”
ห่างออกไป จ้าวจิ้นยกทวนพาดไว้ด้านหน้าตรงอก ยิ้มบางๆ “ท่านหลินจื้อ โปรดชี้แนะ”
ดวงตาของเขามีไอสังหาร หลินมู่อวี่เองก็รู้ว่าคนผู้นี้เป็นคนของจวนเสินโหว และกลุ่มบนอัฒจันทร์ที่ตะโกนให้เขาออกมาก็เป็นคนของจวนเสินโหวเช่นกัน พวกคนเหล่านี้เป็นทหารของค่ายเสินเวย และนี่เป็นหลุมพราง พวกมันหวังให้หลินมู่อวี่กระโดดลงหลุมพราง ความจริงคนกลุ่มนี้รู้ว่าตัวเขามีพลังแค่ปรมาจารย์สวรรค์ระดับหกสิบ แต่จ้าวจิ้นนั้นระดับเจ็ดสิบ ห่างกันหนึ่งขอบเขต ในสายตาของพวกมัน เขาคงไม่ใช่คู่ต่อสู้ของจ้าวจิ้นอย่างแน่นอนกระมัง
“ข้าบุกล่ะนะ!”
จ้าวจิ้นชิงลงมือก่อน เขาควบม้าจับทวนหลีฮวาพุ่งเข้าโจมตี
